चीनमा हराएका नेपालीको कथा

सन् २००८ मा बेइजिङ ओलम्पिक आयोजना भैरहँदा चीनमा पाइला टेकेका एक नेपाली  दयाराम दाहाल वेइजिङ्ग छिरेलगत्तै हराएका थिए। उस्तै खालका घरहरु, उस्तैखालका रुख, बाटो र गाडीहरु देख्दा उनले खुट्याउनै सकेनन् र उनी हराए ।

आफ्नो भिसा थप्न एक्लै अध्यागमनसम्म पुगे पनि नजिकको प्रहरी कार्यालयमा बसोबास दर्ता गर्न प्रहरी थाना खोज्दै हिंडेका उनी वेपत्ता भएका थिए। अन्ततः प्रहरी थाना खोज्न पुगेका उनले प्रहरीलाई खोजेनन्, प्रहरीले चाहिं खोज्यो र थाना पुर्‍याइछाड्यो।

चीनमा कुनै पनि विदेशीले अनिवार्य बसोबास दर्ता गराउनैपर्छ, नत्र ठूलो दण्डमा पनि पर्न सकिन्छ। त्यसैले भिसा लागेको पासपोर्ट लिएर प्रहरी थाना खोजेका उनी थकित पाइलासँगै हराएका थिए। आफूलाई खोजिदिन धेरै भलाद्मी र अन्य बटुवालाई हार गुहार गरेपनि कसैले भाषा नबुझ्दा उनी मानिसहरुकै बीचमा हराए । एकजना अधबैँसे पुरुषले इशारा गर्दै एउटा गल्लीभित्र छिराएपछि उनी विश्वस्त भए कि कम्तीमा अपहरणमा परियो ।

जीवनको याचना गर्दै अधवैंसेको पछि लागेका उनी एउटा भवनिभत्र पुर्‍याइए। ५ महिला र दुईजना पुरुषबाट घेरिएका उनलाई पानी पिउने ईशारा गरियो । ओठतालु सुकेपनि उनी त्रासका कारण पानी पिउने हिम्मत गर्न समर्थ भएनन्। उनीले गुहार गरिरहे पुलिसथाना पुर्‍याइदेउ । उनीलाई कम्तीमा प्रहरी घरमा पुगेपछि जीवन बच्ने आशा थियो। तर, उनको भाषा बुझ्ने कस्ले ।

घुम्ने कुर्सीमा बसिरहेकी एक महिलाले कसैलाई फोन गर्नेवित्तिकै प्रहरी भ्यानको साइरन सुनेपछि उनमा अलिकति सास जाग्यो। प्रहरी भ्यानमा चढ्दा पनि भगवानलाई भेटेझैं जीवन पाएको महसुस गरेका उनलाई प्रहरीको जिम्मा लगाउने तिनै मानिसहरुले पछि उनलाई स्वयंसेवक बनाए र उनी परदेशमा स्वयंसेवाको क्षेत्रमा अग्रसर भए। आज उनले चीनमा धेरै प्रशंसा बटुलेका छन् र सामाजिक सेवावापत् असंख्य प्रशंसा पनि कमाए ।

सन् २००८ मा नयाँ चीन स्थापनाको टण् औँ वर्षगाँठको बेला देशव्यापी समारोहको लहर चलिरहेका बेला उनी के सुर चलेर सुरुमा झण्डै अपरहणमा परेको लागेको ठाउँमा पुगे र संवाद गरे। कुनै बेला एक शब्द नजान्दा पिसाव फेर्न नपाएर छटपटाएका तिनै दयाराम दाहाल पछि त्यही कार्यालयमा पुगेर स्वयंसेवकको भूमिका खोज्दै थिए।

सन् २००८ मा बेइजिङ ओलम्पिकताका सडकमा सेवा गर्न जुटेका मानिसहरुको काम देखेर उनलाई पनि रहर पसेको थियो। सडकमा जताततै पहेँलो टी शर्ट अनि त्यसमा स्वयमसेवकको लोगो लगाएका उम्रदेखि खुम्रेसम्मका मानिसहरू देखेपछि उनी पनि एकदिन आँट गरेर सामूदायिक कार्यालयमा गएका थिए। कुनै बेला हराएर आएको मानिस भाषामा सिपालु भएर स्वयंसेवाका लागि आवेदन गर्न आएको देखेर कर्मचारीहरु छक्क मात्रै परेनन्, तत्कालै उनको मनसायलाई स्वीकार गरे।

करिब दुई महिनासम्म आफ्नो फुर्सदको समयमा तोकिएको स्थानमा गएर ज्येष्ठ नागरिक अनि बालबच्चा तथा अन्य बटुवाहरूको सेवामा जुटेपछि उनलाई धेरै चिनियाँले चिन्न थालेका थिए, चीनको शुभेच्छुक नेपाली भनेर।

ठूलो देशको मानिसले मात्रै सेवा गर्ने भन्ने होइन । सानो देशको मानिसले पनि सेवा गरेर देशको नाम फिंजाउँन सक्छ भन्ने उनको अठोट थियो। कतिले नाम नसुनेको, सुनेर पनि त्यत्ति नचिनेको नेपालको बारेमा परिचय दिने क्रममा उनले दर्जनौ स्वयंसेवाको अवसर पाए । उनको कामको प्रचार प्रसार हुन थालेपछि उनी त्यस्तो कार्यमा संलग्न पहिलो विदेशीको रुपमा पनि परिचित भए। चीन सरकारको केन्द्रिय मुखपत्र मानिने चाइना रेडियो इन्टरनेश्नललगायत सरकारी टेलिभिजन पत्रिकामा समेत अन्तर्वार्ता दिएका उनलाई नेपाल पुगेर पनि समाजसेवामै खटिने अभिलाषा पलाएको छ। सामान्य सहभागिताबाट ठुलै प्रशंसा र राज्यको सम्मान पाएका उनी भन्छन् नेपालमा गएर निस्वार्थ सामाज सेवाको लहर फैलाउने रहर छ। हो, तिनै व्यक्ति चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टीको हालै सम्पन्न ज्ञड औँ महाधिवेशनका बेलामा पनि करिब दुई हप्तासम्म स्वयमसेवक बने ।

स्वयंसेवाको कुनै पनि अवसरमा वेइजिङ् शचिङ्गशान जिल्लामा कुनै बेला बेपत्ता उनी अचेल स्वयंसेवामा खोजिने एक विदेशी बनेका छन्।

नाम (अनिवार्य)

इमेल (अनिवार्य) (गोप्य राखिनेछ)

वेबसाइट

प्रतिक्रिया

रद्द गर्नुहोस्

समाचार

• उपत्यकाको सडकमा अख्तियारले छानविन गर्ने
• वागमतीमा पसे राजेश हमाल ! बाबुरामपछि रेग्मीको पालो
• गुटबन्दीविरुद्ध योजनाबद्ध संघर्ष गर्न एमालेलाई सुझाव
• हवाइ दुर्घटनासँगै वीमासम्बन्धी विवाद बढ्यो
• प्रेसमाथिको आक्रमण सह्य हुँदैनः सञ्चारमन्त्री