बुधबार, ६ मंसिर, २०७४
OnlineKhabar.com

अनस्क्रिन नेपाल आइडल, अफस्क्रिन जातीय वाकयुद्ध !

शिव मुखिया

नेपाल आइडलको फाइनलमा पुगेका निशान भट्टराई, वुद्ध लामा र प्रताप दास (वायाँबाट क्रमशः) ।

अहिले अनस्क्रिन ‘नेपाली आइडल’ चलिरहेछ । र, अनस्क्रिन बाहिर ‘जातिय वाकयुद्ध’ । यस्तो लाग्छ, यो गायन प्रतियोगिता होइन, ‘त्यो जात’ र ‘यो जात’बीचको घम्साघम्सी हो । बुद्ध लामा, निशान भट्टराईहरु आफ्नो साधना, शिल्प र सुरको आलोकमा उभिइरहेका छन् । यता ‘लेडिज एन्ड जेन्टलमेन’हरु उनीहरुलाई दुई कित्तामा चिरा पारेर साम्प्रादायिक मुखुन्डो भिराइरहेका छन् ।

सामाजिक संजालमा देखिने असामाजिक स्टाटसहरुले बताउँछ, हामी कति संकिर्णता साँधेर पाखुरा सुर्किरहेका छौं ।

सन्देह छैन, नेपाल आइडलको खोजी सम्भावनायुक्त गायन प्रतिभा नै हो । यसमा उसैले बाजी मार्छ, जसले आफ्ना प्रतिस्पर्धीको आवाजलाई माथ दिन सक्छ । तर, प्रतियोगीको गायकी, मीठास, लयलाई साझा तराजुमा जोखेर होइन, नाखको लम्बाई नापेर पक्ष-विपक्षमा खडा भएका छन्, महापुरुषहरु । र, एक-अर्कालाई चोर औंला ठड्याएर तथानाम गाली गरिरहेका छन् ।

गायकीको उत्कृष्टता उसको स्वर, लय, सुर, तालले मापन गर्छ । संगीतका पारखीले गायकको रुप देख्दैन । रंग एवं वर्ण देख्दैन, नाक देख्दैन । उचाई र मोटाइ केहिपनि देख्दैन । किनभने संगीत सुनेर अनुभूत गर्ने कुरा हो । संगीत सुन्दा आँखा बन्द हुन्छ । र, उसले केवल स्वर र सुर मात्र सुन्छ । तर, तिनीहरुको कानले संगीतको यो माधुर्य ग्रहण गर्नै सक्दैनन्, जसको श्रवण यन्त्रमा ‘जातीयताको कानेगुजी’ भरिएको छ ।

जब एउटै मञ्चमा उभिएका दुई प्रतिस्पर्धीलाई मतुवाली/बाहुन/पूर्वेली/पश्चिमेली/पहाडे/मधेसी भनेर विभेदको आँखाले हेर्छ भने, उनीसँग संगीतलाई बुझ्ने र सुन्ने क्षमता छैन । एकरत्ति पनि ।

यसो भन्नुको अर्थ सबै प्रतियोगीप्रति समान झुकाव राख्नुपर्छ भन्ने होइन । त्यसमा निरपेक्ष हुन सकिँदैन । कुनै न कुनै प्रतियोगीलाई भावनात्मक रुपले सपोर्ट गरिन्छ नै । चाहे उसको पर्फमेन्स, चाहे उसको गायकी, चाहे उसको भोलापन, चाहे उसको गेटअप कुनैपनि कुराले हामीलाई तान्न सक्छ, लोभ्याउन सक्छ । यसमा कसैले छेकबार लगाउन मिल्दैन ।

यद्यपि नेपाली आइडलमा जसरी दर्शकहरु विभाजित हुँदैछन्, त्यो केवल लहड मात्र होइन । एउटा प्रवृत्ति हो । भयानक प्रवृत्ति । यहि प्रवृत्ति सघन हुँदै जाँदा सामाजिक सदभाव नराम्ररी विथोलिने खतरा रहन्छ ।

हेर्नुहोस् वुद्ध लामाको फेसबुक स्टाटस

भाँडिदैछ सदभाव

भट्टराई बाजेको भान्सामा नुन सकिँदा मगर दाइकोमा पैंचो माग्नुपर्ने, विश्वकर्मा काका थला पर्दा शेर्पा कान्छाले बोकेर अस्पताल पुर्‍याउनुपर्ने सामाजिक धरातलमा उभिएका छौं, हामी ।

यसरी एकअर्काको परिपूरक भएर बाँचिरहेका हाम्रो समाजमा केहि यस्ता तत्व छन्, जसले आपसी सद्भाव नै भाँडिदिन्छ । जातियताको नाममा, क्षेत्रियताको नाममा हामी पल्लाघरे हितैषीमाथि धारे हात लगाउन थाल्छौं । पाखुरा सुर्कन थाल्छौं । अन्ततः यसले हामीलाई झन्-झन् एक्लो बनाउँदै लान्छ । हाम्रो बाँच्ने समाज खुम्चदै जान्छ । हाम्रो खेल्ने आँगन साँघुरिदै जान्छ । हाम्रो दुःखसुख बाँढ्ने चौतारो कित्ताकाट हुँदै जान्छ । एकदिन यस्तो अवस्था आउँछ कि, खुट्टा तन्काएर बस्ने ठाउँ रहँदैन ।

त्यसबेला हाम्रो खुसीमा नाच्न च्याङ्वा दाइ आउँदैनन् । त्यसबेला हाम्रो दुःखमा रुन घर्ती कान्छा आउँदैनन् । मर्दा-पर्दा, मलामीमा, भोजभत्तेरमा हाम्रो आँगन रित्तिँदै जान्छ । हामी रित्तिँदै जान्छौं । हाम्रो खुसी, हाम्रो बैभव, हाम्रो एकता, हाम्रो सद्भाव रित्तिँदै जान्छ ।

किन यस्तो हुँदैछ ?

आफ्नो जात, आफ्नो समुदायप्रति भावनात्मक अट्याचमेन्ट हुन्छ । हुनुपर्छ पनि । तर, त्यो त्यसबेलासम्म मात्र निश्कलंक र न्यायिक हुन्छ, जबसम्म त्यसमा साम्प्रदायिकताको रंग लेपिँदैन । जबसम्म त्यसमा विभेदको कुनै अंश रहँदैन ।

तर, साम्प्रदायिक मनोवृत्तिबाट ग्रसित भएर आफ्नो जातको पक्ष बोक्नु सुहाउँदो र सुपाच्य होइन । त्यसले हामीलाई संकिर्ण बनाउँछ ।

हुन त अहिले जातीयताको कुरामा उग्र हुने प्रवृत्ति हावी हुँदै गएको छ । कोहि जातीयताको झन्डा बोकेर राजनीति गरिरहेका छन् । कोहि व्यापार गरिरहेका छन् । कोहि राज्यको कोटा खाइरहेका छन् । कोहि सेवा-सुविधा भोग गरिरहेका छन् । कोहि अनुदान र सहयोग लिइरहेका छन् । र, उनीहरु नै हुन्, समाजमा जातीय पर्खाल ठड्याउने । उनीहरु नै हुन्, साम्प्रदायिक भावना पैदा गर्ने । उनीहरु नै हुन्, ‘तँ दलित/तँ बाहुन’ भनेर कित्ताकाट गर्ने । किनभने, जब जातीय विभेद र वैमनश्य पैदा हुन्छ, त्यो धन्दा झन् झन् फस्टाएर जान्छ ।

हामी थाहै नपाई यस्ता धन्दावालको गोलचक्करमा फँसेर जातीयताको संकिण लडाँई गर्न उद्दत हुँदैछौं । आफू बाँच्ने परिधीलाई झन्-झन् साँघुरो बनाउँदैछौ ।

हामी जुन विन्दुमा अल्झिएको छौं त्यो भन्दा निकै फराकिलो छ अर्को संसार । त्यो संसारमा बाहुन क्षत्रीहरु बुद्ध लामाको गुणगान गाइरहेका छन्, जनजातिहरु निसान भट्टराईलाई प्रेम बर्सारहेका छन् । त्यो संसारमा हो हामीले आफ्नो अस्तित्व खोज्नुपर्ने । त्यही संसारमा हो, हामीले आफ्नो रीतिथीति बसाउनु पर्ने । त्यही संसारमा हो, हामीले आफ्नो समाज निर्माण गर्नुपर्ने ।

२०७४ भदौ २८ गते १९:५३ मा प्रकाशित

सम्बन्धित शीर्षकहरु

अनलाइनखबर सिधै एपबाट खोल्नुहोस् । एन्ड्रोइडका लागि यहाँ र आइफोनका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । तपाईं हामीसंग फेसबुक, ट्वीटरयुट्युव मार्फत् पनि जोडिन सक्नुहुन्छ ।

मुख्य खबरहरु

८ प्रतिकृयाहरू प्राप्त
  • शिव लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ भदौ २८ गते १९:२६

    धेरै राम्रो विश्लेषण | हाम्रो परम्परागत सामाजिक सदभाव कायम राखी जातीय सदभाव लागि समय सामयिक र जरुरि विश्लेषण | विश्लेषकलाई मुरी मुरी धन्यवाद

    26
    0
    Share

  • suhrid लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ भदौ २८ गते २१:१२

    The words people use actually describes the person. Best of luck to all the three contestants.Have some spirits guys

    4
    0
    Share

  • Prabin Tamang लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ भदौ २८ गते २१:३९

    जसले जितेनी हाम्रै दाजुभाइले
    जित्ने छन

    18
    0
    Share

  • kriparam लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ भदौ २८ गते २१:४७

    सकारात्मक सोचको विकास गरौ ।
    हाम्रो लाई होइन राम्रो लाई सपोट गरौ
    जसले जितेनी हाम्रै दाजुभाइ छोरा भतिजा ले
    जित्ने छन्
    कृपया कलह नगरौ

    15
    0
    Share

  • Nepali लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ भदौ २९ गते ४:२९

    I liked this pragraphs

    भाँडिदैछ सदभाव

    भट्टराई बाजेको भान्सामा नुन सकिँदा मगर दाइकोमा पैंचो माग्नुपर्ने, विश्वकर्मा काका थला पर्दा शेर्पा कान्छाले बोकेर अस्पताल पुर्‍याउनुपर्ने सामाजिक धरातलमा उभिएका छौं, हामी ।

    यसरी एकअर्काको परिपूरक भएर बाँचिरहेका हाम्रो समाजमा केहि यस्ता तत्व छन्, जसले आपसी सद्भाव नै भाँडिदिन्छ । जातियताको नाममा, क्षेत्रियताको नाममा हामी पल्लाघरे हितैषीमाथि धारे हात लगाउन थाल्छौं । पाखुरा सुर्कन थाल्छौं । अन्ततः यसले हामीलाई झन्-झन् एक्लो बनाउँदै लान्छ । हाम्रो बाँच्ने समाज खुम्चदै जान्छ । हाम्रो खेल्ने आँगन साँघुरिदै जान्छ । हाम्रो दुःखसुख बाँढ्ने चौतारो कित्ताकाट हुँदै जान्छ । एकदिन यस्तो अवस्था आउँछ कि, खुट्टा तन्काएर बस्ने ठाउँ रहँदैन ।

    त्यसबेला हाम्रो खुसीमा नाच्न च्याङ्वा दाइ आउँदैनन् । त्यसबेला हाम्रो दुःखमा रुन घर्ती कान्छा आउँदैनन् । मर्दा-पर्दा, मलामीमा, भोजभत्तेरमा हाम्रो आँगन रित्तिँदै जान्छ । हामी रित्तिँदै जान्छौं । हाम्रो खुसी, हाम्रो बैभव, हाम्रो एकता, हाम्रो सद्भाव रित्तिँदै जान्छ ।

    34
    0
    Share

  • rohit ram लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ भदौ २९ गते ९:१५

    We should favor Talent and Not the Cast. We all r Nepali. Expert in this field should judge their talent and not the Votes. This unhealthy competition is all due to Voting. So either remove this factor or keep only few percentage of voting factor for deciding the real winner.

    1
    0
    Share

  • jitthakuri लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ भदौ २९ गते ९:४२

    Yo Ta Aaujak Ko Kamjori Ho Bhot Ko madhyam Bat Gare pachhi Thegana Ra Jaat Ani Bahir Prachar Garn Bandej Garnu Parchh Balla sahi Pratibha Le Naya Pauchha

    1
    0
    Share

  • raj लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ भदौ २९ गते १०:०२

    “म तामाङ हुँ तर मेरो परिवार–समावेशी परिवार”– तामाङ, नेवार, गुरुङ, मगर, सुनुवार,बाउन, राई, गिरी, यी जातकाहरु मेरा परिवारका सदस्यह हुन् सबै नेपाली यसरी मिलेर अघि बढे हुन्न र?

    1
    0
    Share

यसमा तपाइको मत




फेसबुकबाट तपाईको प्रतिक्रिया

Also you may like this