सोमबार, ११ असार, २०७५
Ruslan
OnlineKhabar.com
Suzuki

ट्रकले अपांग बनाएपछिको पीडालाई जसले बदले उद्यमीको अवसरमा

एउटै हातले मोटरसाइकलमा राजधानी पुग्छन्, राजेन्द्र परियार

Suzuki
कृष्ण सिग्देल

एउटा हातले मोटरसाइकल चलाउँदै अगरबत्ति बिक्री गर्न हिँडेका राजेन्द्र परियार ।

२८ कात्तिक, सिमरा । पर्साको रंगपुर टाँडी हो, राजेन्द्र परियारको स्थायी बसोवास । उनी एक दिन बाराको एक रेडियोमा भेटिए । विज्ञापन गर्न आएका रहेछन् । उनको एक हात थिएन तर पनि पल्सर मोटरसाइकल हाँकेर आएका थिए ।

एउटै हातले मोटरसाइकल हाँक्ने उनको क्षमता आफैंमा अनौठो थियो । संवाददाताको जिज्ञासामा परियारले आफ्नो जीवन कहानी बताए ।

३८ वर्षमा हिँडिरहेका उनी कुनै समय ट्रकमा खलासी गर्दा रहेछन् । सोही क्रममा उनलाई एक दिन करेन्ट लाग्यो, जसले उनको जीवन यात्रा नै मोडिदियो ।

घरको आर्थिक अवस्था कमजोर भएकैले उनी खलासी बनेका थिए । हरेक साँझ घर फर्किंदा उनको हातमा तीन सय रुपैयाँ हुन्थ्यो । नुन, तेल किन्दा र मदिरा सेवनमै सकिन्थ्यो, कमाएको पैसा ।

एक दिन ट्रकमा पराल लोड भयो, परालमाथि बसेर गन्तव्यतर्फ जाँदै गर्दा हाइभोल्टेज लाइनमा सर्ट भएर आगलागी भयो । उनले हाम फालेर ज्यान बचाए । तर, उनको हात बचेन ।

आगोले शरीरमा पनि डाम बस्यो । साहुले उपचार त गरिदिए तर हात गुमाउनु परेकाले जागिरबाट बाहिरिनुको विकल्प भएन ।

जसरी पनि जीवनयात्रा चलाउनै पर्थ्यो । त्यसैले ०६० सालमा वीरगञ्जमा ठेलामा राखेर फलफूल बिक्री गर्न थाले । पाँच हजार रुपैयाँमा शुरु गरेको व्यवसायबाट परिवार धान्न मुस्किल पर्‍यो ।

उनको पाँच हजार पानीमै गयो, एक हजारमा ठेला बेचिदिए । त्यसपछि गाउँमै मदिराको व्यवसाय थाले । नजिकको गाउँबाट ५० रुपैयाँमा ल्याएर पाँच बोतल घरेलु रक्सीमा सय रुपैयाँ नाफा हुन्थ्यो ।

त्यसबाट घरखर्च चल्न थालेपछि होटेल खोले । होटेलमा रक्सी र कुखुराको मासु बिक्री गर्दा दैनिक तीन सय रुपैयाँ नाफा हुन्थ्यो । तर, मदिरामा लठ्ठएिर ग्राहकले मुखबाट ओकल्ने गाली र अपशब्दका कारण पत्नी र बालबच्चालाई नजिक राखिनसक्नु हुन्थ्यो ।

त्यसैले ०६६ सालमा होटेल छाडेर वीरगञ्जबाट ल्याएको खुला अगरबत्ति घर-घर पुग्दै बिक्री गर्न थाले । अगरबत्तिबाट फाइदा हुने देखेर ऋण गर्दै मेसिन ल्याए र आफैंले उद्योग खोले ।

परियारको रोहिणी ब्रान्डको अगरबत्ति स्थानीय बजारमा पाइन्छ । उद्योगमा ६ जनालाई रोजगारी दिएका छन् । पत्नी भगवती पनि उद्योगमै काम गर्छिन् ।

जेठी छोरी कक्षा ९ र कान्छो छोरा २ मा स्थानीय बोर्डिङ स्कुलमा पढ्छन् । छोरीसँग सिकेर परियार पनि अहिले आफ्नो नाम लेख्न सक्ने भएका छन् ।

उत्पादित अगरबत्ति जनकपुरदेखि बुलवल र राजधानीसम्म पुर्‍याउँछन्, एक हातले मोटरसाइकल चलाएर ।

‘अब त एउटै हातले बाइक चलाउन बानी पारें,’ उनले भने, ‘समयले सबै कुरा सिकाउँदो रहेछ ।’

अहिले वार्षिक करिब तीन लाख आम्दानी गर्छन् । पाँच कठ्ठा जमिन पनि जोडिसकेका छन् ।

‘अहिले त राम्रो छ, धेरै दुःख गरियो,’ उनकी पत्नी भगवतीले भनिन् ।

परियारलाई अंशमा पाँच धुर जग्गा परेको थियो । अहिले आफ्नै मिहिनेतले खेत पनि जोडेका छन् ।

उनका दुई दाजुभाइ अहिले पनि गाउँमा कमाएको पैसा रक्सीमै सकिरहेका छन् । दुर्घटनामा परेपछि उनले भने रक्सी पिउन छाडिदिए । विपन्न वर्गका लागि रक्सी दुश्मन भएको ठान्छन्, उनी ।

२०७४ कार्तिक २८ गते १७:०७ मा प्रकाशित
Grace
Grace

सम्बन्धित शीर्षकहरु

अनलाइनखबर सिधै एपबाट खोल्नुहोस् । एन्ड्रोइडका लागि यहाँ र आइफोनका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । तपाईं हामीसंग फेसबुक, ट्वीटरयुट्युव मार्फत् पनि जोडिन सक्नुहुन्छ ।

मुख्य खबरहरु

यसमा तपाइको मत




फेसबुकबाट तपाईको प्रतिक्रिया

Also you may like this