सम्बन्धका नियमहरूलाई नयाँ ढङ्गले परिभाषित गर्न ‘जेनजी’ खप्पिस छन् । ‘६-७ डेटिङ’ यसको पछिल्लो उदाहरण हो ।
डेटिङ एप्स, व्यस्त तालिका र मानसिक थकानले भरिएको यो संसारमा उनीहरूले आत्मीयतालाई आफ्नै सर्तमा व्याख्या गरिरहेका छन् । उनीहरू कुनै परम्परागत लेबल वा चौबीसै घण्टाको कुराकानीमा विश्वास गर्दैनन् । बरू ६-७ जस्तो सीमित तथा अर्थपूर्ण सम्बन्धमा जोड दिन्छन् ।
के हो, ६-७ डेटिङ ?
६-७ डेटिङ भन्नाले यस्तो सम्बन्धलाई बुझाउँछ, जहाँ दुई व्यक्ति मुख्यतया साँझ ६ बजेदेखि ७ बजेको बीचमा मात्र एकअर्कासँग जोडिन्छन् । यो समयमा उनीहरू फोन कल, म्यासेज वा छोटो भेटघाट गर्न सक्छन् ।
यसको अर्थ दिनभरसँगै बिताउने वा छिनछिनमा खबर आदान-प्रदान गर्ने भन्ने होइन, त्यसको सट्टा एउटा निश्चित र अनुशासित समय छुट्याउनु हो । धेरै जेनजीहरूको हकमा यो शैली व्यवस्थापन गर्न सजिलो, कम दबाबपूर्ण र व्यावहारिक लाग्ने गर्छ ।
जेनजीहरू किन ६-७ डेटिङ अपनाउँदै छन् ?
अघिल्ला पुस्ताको तुलनामा जेनजीहरूले आफ्नो व्यक्तिगत सीमा र मानसिक स्वास्थ्यलाई बढी प्राथमिकता दिन्छन् । पढाइको तनाव, अतिरिक्त काम र डिजिटल थकानका कारण सधैँ उपलब्ध भइरहनु उनीहरूका लागि बोझिलो हुन सक्छ ।
त्यसको विकल्पमा उदाएको ६-७ डेटिङले त्यस्तो समस्या हल गर्छ । यसमा सम्बन्ध पनि रहन्छ र व्यक्तिगत स्वतन्त्रतामा हस्तक्षेप पनि हुँदैन ।
६-७ डेटिङ परम्परागत डेटिङभन्दा कसरी फरक छ ?
परम्परागत डेटिङमा बारम्बार कुराकानी र अचानक बनाइने योजनाहरूको अपेक्षा गरिन्छ । तर ६-७ डेटिङमा तीव्रतामा भन्दा पनि निरन्तरता हुन्छ । यहाँ सधैँ म्यासेज गरिरहनुपर्ने वा अबेर रातिसम्म फोनमा झुण्डिनुपर्ने दबाब हुँदैन ।
बरू, सहमति गरिएको एउटा निश्चित समयमा एकअर्काका लागि उपस्थित हुनुलाई नै महत्त्व दिइन्छ । तर यस्तो डेटिङ कसैका लागि प्रभावकारी हुन पनि सक्छ ।
