‘जेलर २’ : रजनीकान्तको ठाँट उस्तै, एक्सन र स्टारको मेला

रजनीकान्त पर्दामा देखिएपछि शत्रुहरूको सातो नजाओस्, यस्तो कसरी हुन सक्छ । उनको चस्मा लगाउने शैली होस्, हिँड्ने तरिका होस् वा खलनायकलाई धेरै नबोली सबक सिकाउने ठाँट, उनका प्रशंसकका लागि यी सबै कुनै उपहारभन्दा कम हुँदैनन् ।

फिल्म ‘जेलर २’ मा पनि रजनीकान्तको दबदबा कायमै छ । एक्सन छ, कमेडी छ, ठूला कलाकारहरूको उपस्थिति छ र भरपूर मसला पनि । तर, फिल्ममा एउटा समस्या छ । कलाकारहरूको जमघट त भव्य छ, तर कथाले भने पटक–पटक आफ्नो बाटो बिराउँछ । अर्थात्, बाघको गर्जन सुनिन्छ, तर कथामा हरेक पटक उत्तिकै दम देखिँदैन ।

कथा : बाघको पुनरागमन

रजनीकान्त फेरि एकपटक टाइगर मुथुवेल पाण्डियनकै भूमिकामा देखिएका छन् । यसपटक पनि कथा अपराध, दुश्मनी, खतरनाक मानिसहरू र परिवारको सुरक्षाको वरिपरि घुम्छ । कथामा यस्ता मोडहरू आउँछन्, जसले टाइगरलाई फेरि एक्सन मोडमा पुर्‍याउँछन् ।

एसजे सूर्या, बोधि कलपाकको भूमिकामा, विद्या बालन कान्था कलपाकको भूमिकामा र मिथुन चक्रवर्तीको उपस्थितिले कथामा नयाँ रङ थप्छ । फिल्ममा थुप्रै यस्ता क्षण छन्, जहाँ अब केही ठूलो धमाका हुने भयो भन्ने लाग्छ । कतिपय ठाउँमा दर्शकको अपेक्षा पूरा पनि हुन्छ । तर, धेरैपटक कथा उही पुरानो मसला दोहोर्‍याउन थाल्छ ।

फिल्ममा एक्सन र स्टार पावरको कमी छैन । तर, कथालाई अझ कसिलो ढङ्गले बुनिएको भए मजा दोब्बर हुन सक्थ्यो । केही घटना आवश्यकताभन्दा बढी लाग्छन् । कथाको प्रवाह पनि बीचबीचमा टुट्छ ।

अभिनय : थलाइभाको आफ्नै ठाँट

रजनीकान्तको सबैभन्दा ठूलो शक्ति उनको पर्दामा देखिने प्रभाव हो । उनी फ्रेममा प्रवेश गर्नेबित्तिकै दर्शकको नजर स्वतः उनीतिर जान्छ । उनको शैली, संवाद बोल्ने तरिका र एक्सन गर्ने ढङ्गले आज पनि प्रशंसकलाई सिट्टी बजाउन बाध्य पार्छ । उमेरको यो मोडमा पनि उनको स्टारडम फिल्मको सबैभन्दा ठूलो आकर्षण बनेको छ ।

एसजे सूर्या आफ्नो अभिनय शैलीले दर्शकको ध्यान खिच्छन् । उनको पात्रमा छुट्टै ऊर्जा छ । रजनीकान्तका अगाडि पनि उनी आफ्नो उपस्थिति बलियोसँग दर्ज गराउँछन् । विद्या बालन र मिथुन चक्रवर्तीजस्ता कलाकारले फिल्मको स्टार भ्यालु बढाएका छन् । यद्यपि, सबै पात्रले उत्तिकै प्रभावशाली भूमिका पाउन सकेका छैनन् ।

कमेडीतर्फ योगी बाबु र अन्य कलाकारले केही हल्का–फुल्का रमाइला क्षण दिएका छन् । फिल्ममा कलाकारहरूको भीड छ, तर सबैको प्रवेश यादगार नै हुन्छ भन्ने छैन । कतिपय ठाउँमा स्टार पावर कथाभन्दा अगाडि गएको देखिन्छ ।

निर्देशन : मसला भरपूर, पकड कमजोर

नेल्सन दिलीपकुमारलाई रजनीकान्तको स्टारडमलाई पर्दामा कसरी उपयोग गर्ने भन्ने राम्ररी थाहा छ । नायकको प्रवेश, एक्सन दृश्य र कमेडीबीच तालमेल मिलाउने उनको प्रयास स्पष्ट देखिन्छ । फिल्ममा केही यस्ता क्षण छन्, जसले हलमा बसेका दर्शकलाई उत्साहित बनाउन सक्छ।

समस्या त्यतिबेला आउँछ, जब फिल्मले आफ्नै मसलालाई पटक–पटक दोहोर्‍याउन थाल्छ । पहिलो फिल्मको सफलतापछि सिक्वेलप्रति अपेक्षा बढ्नु स्वाभाविक हो । तर, ठूला एक्सन दृश्य र कलाकारहरूको विशेष उपस्थितिले मात्र बलियो कथाको अभाव पूरा गर्न सक्दैन ।

फिल्मको दोस्रो भाग अझ कसिलो हुन सक्थ्यो । धेरै ठाउँमा पटकथाको गति सुस्त हुन्छ । केही ट्विस्टले पनि दर्शकमा अपेक्षाअनुसार प्रभाव छाड्न सक्दैनन् ।

छायाङ्कन र प्राविधिक पक्ष

विजय कार्तिक कन्ननको छायाङ्कनले एक्सन र भव्य दृश्यलाई प्रभावशाली बनाउन मद्दत गरेको छ । फिल्मको दृश्य प्रस्तुति भव्य छ । एक्सन दृश्यमा आवश्यक स्तर र विस्तार देखिन्छ । ब्याकग्राउन्ड स्कोरले पनि धेरै दृश्यको प्रभाव बढाएको छ ।

तर, झन्डै पौने तीन घण्टाको फिल्ममा सम्पादनको महत्त्व अझ बढी हुन्छ । केही दृश्य छोट्याइएको भए कथा अझ चुस्त हुन सक्थ्यो । जहाँ फिल्म तीव्र गतिमा अघि बढ्नुपर्ने हो, कुनैबेला त्यहीँ रोकिन्छ । यही कारण केही एक्सन दृश्य दमदार हुँदाहुँदै पनि समग्र फिल्मको गति एकनासको रहँदैन ।

संगीत

अनिरुद्ध रविचन्दरको ब्याकग्राउन्ड स्कोरले फिल्मका एक्सन दृश्य र रजनीकान्तको प्रवेशलाई थप वजन दिएको छ । कतिपय दृश्यमा संगीतले वातावरणलाई अझ रोमाञ्चक बनाउँछ र थलाइभाको ठाँटलाई थप उचाइ दिन्छ ।

यद्यपि, संगीत र एक्सनबीचको सन्तुलन सबै ठाउँमा एकनासको छैन । केही भागमा फिल्मको गति कायम राख्नुपर्ने आवश्यकता बढी महसुस हुन्छ । ब्याकग्राउन्ड स्कोरले आफ्नो काम गरे पनि कथाका कमजोरीलाई पूर्ण रूपमा ढाक्न सक्दैन ।

कहाँ रह्यो कमी ?

‘जेलर २’ को सबैभन्दा ठूलो शक्ति रजनीकान्त हुन् भने सबैभन्दा ठूलो कमजोरी कथाको प्रवाह कमजोर रहनु हो । फिल्ममा एक्सन, कमेडी र ठूला कलाकारहरूको तड्का छ । तर, केही घटना अनावश्यक रूपमा लम्ब्याइएको महसुस हुन्छ । दोस्रो भागमा पटकथाको पकड कमजोर हुँदै जान्छ । क्लाइमेक्सले पनि अपेक्षाअनुसार बलियो प्रभाव छाड्न सक्दैन ।