‘राजनीति बदलिएपनि परालको आगो, मुनामदनहरू उत्तिकै सान्दर्भिक’

गुरुप्रसाद मैनालीको चर्चित कथा ‘परालको आगो’मा आधारित सोही नामको फिल्म शुक्रबारदेखि प्रदर्शन तयारीमा छ । लक्ष्मण सुनार निर्देशित फिल्ममा प्रकाश सपुतले ‘चामे’ र सुहाना थापाले ‘गौंथली’ पात्रको भूमिका निर्वाह गरेका छन् । पहिलेदेखि पढ्दै आएको कथामाथिको फिल्ममा अभिनय गर्दा यी दुई कलाकारले उत्साह समेत ब्यक्त गरे ।

अनलाइनखबरकर्मी विष्णु शर्मासँगको कुराकानीमा यी दुई जना कलाकारले पात्र, आयाम, अभिनय अनुभवसहितका पक्षमा कुराकानी गरेका छन् । सपुतले अब संगीत र अभिनय करिअरलाई अघि बढाउने बताएका छन् । सुहानाले चाहिँ, आफूलाई डिज्नीको राजकुमारीजस्तो रोमान्टिक पात्रमा देखिन मन लागेको बताएकी छन् ।

‘परालको आगो’ ले पुस्तकलाई न्याय गरेजस्तो लाग्छ ?

प्रकाश सपुत– कहिलेकाहिँ मलाई किताब असाध्यै प्रिय हो । कुनै किताबको आयतन फराकिलो हुन्छ भन्ने जस्तो लाग्छ पढ्दा पनि । कुनै कुनै चलचित्र हेर्दा किताबमा जसरी भनिएको हुन्छ, त्यो भन्दा पनि सुन्दर तरिकाले देखाइएको हुन्छ । धन ठूलो कि विद्या ठूलो भनेजस्तै, मेरो दिमागमा कहिलेकाहिँ धन ठूलो कि विद्या ठूलो भनेजस्तै त्यो द्वन्द्व चलिरहन्छ । कहिलेकाहिँ लेखिएका पुस्तक पढेको छु । सिनेमा हेरेको छु भने सिनेमा चित्त बुझ्दैन । ‘परालको आगो’को सन्दर्भमा पनि, किताबमा पनि सरल तरिकाले लेखिएको छ । विम्व छन्, घटनाक्रम छन् । साहित्यको ओजन पनि यसले बोकेको छ । दृश्यमा ढाल्न पनि सहज तरिकाले लेखिएको छ जस्तो लाग्छ । प्राविधिकरुपमा अझै सुन्दर बनेजस्तो लाग्छ ।

सुहाना थापा- मलाई लाग्छ, यो फिल्मले उहाँले लेख्नुभएका शब्दमा जुन नियत थियो महिला हिंसाको बारेमा शतप्रतिशत न्याय दिएको छ । उहाँले सोचेकै कुराभन्दा बाहिर नगइकन फिल्म बनाएका छौं ।

‘परालको आगो’को कथा अहिलेको समाजसँग कति मिल्दोजुल्दो छ ?

प्रकाश सपुत- समाज भनेको राज्य व्यवस्थासँग जोडिने कुरा हो । नेपालमा राजनीतिक परिवर्तन भएपनि, ‘मुनामदन’ आज पनि हामीलाई उत्तिकै सान्दर्भिक लाग्छ । किनभने, आज पनि धन कमाउन मान्छे परदेश गएकै छन् । आज पनि परिवार छोड्नु परेकै छ । अलिकति शैली परिवर्तन भए होला । ठाउँ परिवर्तन भए होला । तर, त्यो संवेदना उस्तै छ । घर छाडेर अरब जाने मान्छेको मनोविज्ञान र लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाले लेखेको ‘मुनामदन’मा छुट्टिँदाको मनोविज्ञान त एउटै हो नि त । संवेदना र वियोग त एउटै हो नि त । आज हामीले बाँचिरहेको जीवनशैली, भोगिरहेको विभेद, आजको घरेलु हिंसा फरक पृष्ठभूमिको हुनसक्ला तर, तिनले बोकेको मर्म र संवेदना आज पनि उस्तै छ । आज पनि उत्तिकै रिलेट गर्छ । गाउँतिर जाने हो भने, ‘परालको आगो’को पृष्ठभूमि आज पनि छ ।

सुहाना थापा- अहिलेका दर्शकले पनि यस्तो कुरा हजुरबा र हजुरआमाबाट सुन्दै आउनुभएको छ । पक्कै पनि, दर्शकले यो फिल्म हेरेपछि पहिलेको पुस्ताका महिलालाई सम्झनुहुन्छ जस्तो लाग्छ ।

मानसिक र भौतिकरुपमा पात्रमा डुब्न आफूलाई कसरी तयार पार्नुभयो ?

प्रकाश सपुत- यो कथा पहिलेदेखि पढिराखेका छौं । तपाईं हामी जहाँ जन्मियौं, हुर्कियौं त्यहाँ चामेजस्ता क्यारेक्टर देखिराखेको पनि । समयको हिसाबले पनि आजभन्दा २०-३० वर्षअघिको समाजको र त्यो समयका पुरुषको जुन मनोविज्ञान छ, त्यो देख्दै आइरहेका हौं । यसले गर्दा, चामेलाई बुझ्न मलाई समस्या भएन । समस्या कहाँनेर भयो भने, त्यसलाई प्रस्तुत गर्न मलाई अलिकति समस्या भयो । किनभने, घरिघरि प्रकाशभित्रको मानवता निस्किरहन्थ्यो । चामे अलि हिंसात्मक नै छ । त्यतिसम्म प्रकाश छैन । कहिलेकाहिँ प्राविधिकरुपमा मलाई त्यो काम गर्न गाह्रो हुन्थ्यो । मैले उहाँहरूलाई हानिरहँदा कतै लाग्ने पो हो कि भन्ने डर ।

सुहाना थापा– म आफै पनि मनोविज्ञान अध्ययन गर्ने भएर होला । मसँग घरेलु हिंसा भोगेकाको पीडा कस्तो हुन्छ भन्ने एक किसिमको लेयर र ग्राफ त थियो । गौंथलीलाई बुझ्न मलाई झन्डै १ वर्ष टाइम दिनुभएको थियो । मैले उसलाई आन्तरिक बुझ्न खोजेँ । म धेरै टाढा पनि जानुपरेन । यो हाम्रो समाजमा भैरहेको र सुनिरहेको घटना पनि हो । हजुरबुवा, जिजुमुवाहरूले भोग्दै आउनुभएको कथा हो । त्यसको असर अहिले मेरो पुस्तासम्म आइपुग्दासम्म छ ।

डिजिटल संसारमा अहिले पनि शतप्रतिशत महिला सुरक्षित छन् भन्न सकेका छैनौं । मलाई गौंथलीलाई बुझ्न १ वर्ष लाग्यो तर यो सजिलो थियो । भौतिकरुपमा मलाई रमाइलै लाग्थ्यो । आफै गाग्रीको पानी बोक्ने गर्थें । म्याग्दीको धारापानीमा पनि म पहिल्यै पुगेर गाउँले परिवेशमा डुबेँ, घाँस काट्न सिकेँ । भैंसीहरूलाई चराउन सिकेँ । दूध दुहुने काम चाहिँ गर्न पाइन किनभने भैंसीले हान्छ कि भनेर सबै डराउनुभएको थियो ।

तपाईंको करिअरमा ‘परालको आगो’ को स्थान कहाँनेर हुन्छ र किन ?

प्रकाश सपुत- त्यस्तो स्थान भनेर भन्न नमिल्ला । आफूले गरेका सबै कामलाई मनैदेखि गरिएको हुन्छ । एउटा अभिनेताको रुपमा धेरै अघि लेखिएको र पढिएको पात्र चामेको भूमिका निर्वाह गर्दा मेरो लागि विशेष छ । म सिनेमामा सुरुवातमा आउँदा, चामे बन्छु भनेर आएको होइन । म चाहिँ कोट लाएर डाँडामा गएर हिरोइनसँग नाच्ने भन्ने उद्देश्यले नै सिनेमामा आएको खासमा । मैले जुन समयमा सिनेमा हेर्थेँ, सिनेमालाई त्यसरी नै बुझ्थे मैले । मलाई हिरोइज्म मनपथ्र्यो । योसम्म आइपुग्दा मेरो सिनेमाको बुझाइ नै फरक भैसकेको छ र मैले चामेजस्ता क्यारेक्टर गर्न पाएको छु । यसकारण, अनुभवको हिसाबले पनि चामे गर्न पाउनु मेरो लागि राम्रो अनुभव हो ।

ड्रिम क्यारेक्टर केही छ ?

प्रकाश सपुत- मैले अनलाइखबरसँग पहिला पनि भनेको थिएँ । मलाई राजा हुन मन छ । गतवर्ष एउटा आइडिया सेयर भएको थियो । एउटा सिनेमा चाहिँ बन्दैछ । त्यसको नाम चाहिँ नभनौं । मैले जुन किसिमको राजा बन्छु भनेको थिएँ, त्यो चाहिँ थिएन कथामा, त्यही भएर मैले त्यो गरिन । हाँँस्दै…अब आफै लेख्नु पर्लाजस्तो छ । लामो हाँसो…किनभने बाहिरबाट हेर्दा म कुनै एंगलबाट राजा देखिन्न होला ।

सुहानाको अभिनय करिअरमा ‘परालको आगो’ले के अर्थ राख्छ ?

सुहाना थापा- मलाई लाग्छ, हरेक कलाकारको एउटा ग्राफ हुन्छ । मेरो ग्राफमा चाहिँ एउटा साहित्यिक पुस्तकमा आधारित फिल्मको पात्र निर्वाह गर्न पाउनु मेरो लागि एउटा उपलब्धि नै हो । म बच्चैदेखि धेरै पश्चिमा साहित्यका पुस्तक पढ्थेँ । ती पढ्दा पनि एकदमै उत्साहित हुन्थेँ । साहित्यिक पुस्तकमा आधारित फिल्ममा काम गर्न पाउनु मेरा लागि सानैदेखिको सपना पूरा भएको पनि हो । अब अर्को चाहिँ प्रेममा सरेन्डर गर्ने खालको हुन्छ नि, त्यस्तो पात्र गर्न मन छ ।

कुन आगो समाज र देशका लागि हानीकारक हुन्छ ? परालको आगो कि भुसको आगो ?

प्रकाश सपुत– भ्रष्टाचारको आगो ! आगो-पानी संसारका लागि जति आवश्यक छन् नि, उत्तिकै खतरनाक पनि छन् । यसको सन्तुलन हुनुपर्छ जस्तो लाग्छ । मलाई लाग्छ, आगोलाई कसरी हेर्ने भन्ने हो । भुसको आगो लामो समय रहिरहन्छ । केही नराम्रो छ भने आगो चाँडै निभ्नुपर्छ । पञ्चतत्वबीच सन्तुलन हुनुपर्छ ।

सह-अभिनेत्रीको रुपमा सुहाना थापालाई कसरी मूल्यांकन गर्नुहुन्छ ?

प्रकाश सपुत- पहिलो कुरा त उहाँको ‘ब्लडलाइन’ मा सिनेमा छ । उहाँले पढेको पनि साइकोलोजी । त्यो भनेपछि पक्कै पनि पात्रलाई अवलोकन गर्ने, मनोविज्ञान बुझ्ने भन्ने विषय नै हो । यस्तो मान्छेलाई आफ्नो बारेमा थाहा हुँदैन, अरुको बारेमा थाहा हुन्छ । जसले अरुको बारेमा बुझ्न सक्छ, त्यो मान्छेले अरुलाई महसुस गर्न सक्छ । उहाँको रुचि भएपनि, नभएपनि उहाँ अभिनेत्री बन्न नै जन्मिनुभएको हो जस्तो लाग्छ ।

यसपछि, पात्रलाई लिएर गौंथलीसँग त उहाँको पर परसम्मको साइनो पनि थिएन । उहाँ जहाँ जन्मिनुभयो, हुर्किनुभयो । पढेका हिसाबले पात्रले भोगेका कुरा, विषय त थाहा होला तर, भौतिकरुपमा उहाँले गाउँमा गएर घाँस काट्नुभयो, गोबर सोहर्नुभयो । एउटा कलाकारको रुपमा उहाँको मिहेनत र रुचि देखिन्छ । व्यक्तिगतरुपमा, उहाँले समयलाई बुझेको मान्छे । परिपक्व र राम्रो मान्छे ।

सुहाना थापा- पहिलो चोटी प्रकाशजीले फिल्म साइन गर्दा, उहाँले तपाईंसँग काम गर्न एकदम मजा आउँछ भन्नुभएको थियो । किन भन्दा, उहाँ एकदमै क्रिएटिभ हुनुहुन्छ । त्यो त हामीले देखिरहेका छौं । सुरुमा हाम्रो कुराकानी हुँदा– गौंथली र चामे किन्न भन्ने सन्दर्भमा थियो । किन मुख्य प्रश्न थियो भने, उहाँ आफैमा सोसल एक्टिभिटी गर्दै हिँड्ने मान्छे । त्यो सुन्दा, उहाँले दायित्व बोकेको मान्छे जस्तै लाग्यो । उहाँलाई देशको पनि उत्तिकै चिन्ता लाग्छ, परिवारको पनि चिन्ता लाग्छ । उहाँ पूर्णरुपमा आर्टिस्ट प्याकेज हुनुहुन्छ ।

तपाईं यसबीचमा राजनीतिमा आउन खोज्नुभयो । परिस्थितीले त्यो साथ दिएन । अब कसरी अघि बढ्नुहुन्छ ?

प्रकाश सपुत- मेरो जीवनप्रतिको बुझाइलाई एकदमै सरल भन्ने कि कम्प्लिकेटेड भन्ने । जीवनमा रङहरू थप्नुपर्छ भन्ने चाहिँ मेरो सिम्पल फर्मुला थियो सुरुवातमा । मानिसले म कुनै कुरामा सफल भैसकेपछि, त्यो कामबाट चाँडै अघाउने वा बोर भयो भन्ने हुने । गायन गरिरहँदा पनि अब के छ त बाँकी गीत गाउनलाई भन्ने हुने । सबै ठाउँमा त पुगिसकेँ भन्ने हुने । अब चाहिँ मैले सिनेमा ट्राई गर्दा हुन्छ भनेर सिनेमा ट्राइ पनि गरियो ।

राजनीतिसम्म आइपुग्दा, त्यसमा फरक थियो । कहिँ न कहिँ आमजनतामा यो परिवर्तनको असर पुग्या थियो । यसको असर मसम्म यस्तो पुग्यो कि, मैले आफ्नो भूमिका निर्वाह गर्नुपर्छ भन्ने थियो । त्यहाँ नभएपछि हामीले आफ्नो कामलाई राम्रोसँग गर्न सक्यौं भने, त्यो नै समाज र देशको लागि अतुलनीय योगदान हुन जस्तो लाग्छ । हामी सबैले आफ्नो क्षेत्रको कामलाई उत्कृष्ट गर्न सक्नुपर्छ । त्यो समाज र देशको लागि योगदान हुन्छ जस्तो लाग्छ । जीवनमा रङहरू थप्ने बहानामा धेरै जटिल नबनाउने भन्ने लाग्छ । परालको आगो सकियोस् अनि गीत पनि ल्याउँछु ।