1. ताजा अपडेट
Comments Add Comment
Buddha Nepali
२०७५ भदौ २९ गते १७:१९
Hate you Nepal Police, Sarbendra Khanal, Khadga Oli, Home minister - so called Madal and PK Dahal! How you guys surrendered to SP/ DSP/ Mayor??? Why are the Women activists are saying nothing??, so silent?? Mother - Durga Devi, don't get tired, all Nepalese are behind you. One day the culprits will be identified and punished justly!!
kriparam
२०७५ भदौ २९ गते २:००
ए हजुर कौरब, पाण्डव को कुरा नगरौं एस्तो दुख को बेला उच्च स्तरीय छानबिग टोलि लाई राम्ररि, शान्ति पुर्वक काम गर्न दिनु पर्छ
Ramesh Shrestha
२०७५ भदौ २८ गते १९:२६
यदा यदा हि धर्मस्य ग्लानिर्भवति भारत । अभ्युत्थानमधर्मस्य तदात्मानं सृजाम्यहम्‌ ॥ Judgement day is coming soon... Hell hath no fury like women scorned ! Nepal has seen lot of rapes, murder , kidnapping in recent days. Curse of those victims will turn this place like a hell. 2072 earthquake was a warning to everyone, but people soon forgot the tragedy and now once again behaving like they don't have to die ever. Greed and Corruption has taken over Humanity and Righteousness.

कञ्चनपुरका चेली भन्छन्- १० जना कौरबलाई जोगाउन राज्य लागेको छ

'पहिले एकजना कौरब थिए, पछि १० जना भए'

२८ भदौ, काठमाडौं । नारीको शक्ति कतिसम्म हुन्छ भन्ने कुरा त हिन्दुशास्त्रमा दूर्गामाताको कहावतबाटै स्पष्ट हुन्छ । यस्तै शक्ति कञ्चनपुरका महिलाले व्यवहारमै सावित गरिदिएका छन् ।

भीमदत्त नगरपालिकाका सचेत महिलाहरु यसरी नजागेको भए निर्मला पन्तको हत्या प्रकरण दबिएर रहने थियो । न त एसपी निलम्बनमा पर्थे, न त कुनै छानविन समिति नै गठन हुने थियो ।

नारी अस्मिताको रक्षाका लागि संघर्ष गरिरहेका कञ्चनपुरका संघर्षशील महिलाहरु पन्त परिवारसँगै अहिले काठमाडौंमा आएका छन् ।

‘हामी आफ्नै खर्चमा आएका हौं । घरमा सबैका वालवच्चा छन्,’ महिला अधिकारकर्मी माया नेगीले भनिन्, ‘अब निर्मला पन्तले न्याय नपाउञ्जेल हामी काठमाडौंमै रहन्छौं ।’

कञ्चनपुर घटनामा सुरुमा एउटामात्रै कौरब रहेकोमा अहिले १० जना देखिएको उनले बताइन् । नेगीले पत्रकारहरुसँग भनिन्- ‘सुरुमा एकजना कौरब थिए, पछि १० कौरबहरु भए । अहिले ती १० कौरबलाई बचाउन राज्य नै लागिराखेको छ । अपराधीलाई राज्यले नै संरक्षण गरेको जस्तो लाग्छ । राज्यपक्षले शंकास्पदहरुलाई केही पनि गरेका छैनन् ।’

जुनसुकै घटनामा पनि आन्दोलन नागरी न्याय नपाइने विडम्बना देशमा बढ्दै गएको नेगीको गुनासो छ । प्रदेश ७ बाट सिंहदरबारमा न्यया माग्न आइपुगेकी नेगीले भनिन्- ‘नेपाल कस्तो राष्ट्र रहेछ भने जे पनि आन्दोलनबाटै पार लगाउनुपर्ने । राज्यले न्याय दिनुको सट्टा गोली चलाएको छ ।’

उनले अगाडि भनिन्- ‘न्याय माग्दा कञ्चनपुरवासीले छोरा गुमाउनुपरेको छ, भएका छोराहरु अपाङ्ग बनाउनुपरेको छ । हामीमात्रै होइन, देशैभरि । स्थानीय जनताले तोकेर दोषी भनिसक्दा पनि अनेकौं बाहना बनाइनु कञ्चनपुरबासीका लागि दुर्भाग्य हो ।’

नेगीका अनुसार लास जलाउने सहमति गर्दा तीन दलका नेताहरु थिए । त्यहाँ कांग्रेसका सचिवका साथै पूर्वएमाले र पूर्वमाओवादीका नेता सहभागी थिए । ‘त्यो सर्वदलीय सहमतिमा लास जलाउने र क्षतिपूर्ति दिने भनिएको थियो । प्रहरीलाई कारवाही गर्नुपर्छर् भन्ने हाम्रो आवाज उल्लेख थिएन, नेगीले भनिन्, हामीले प्रश्न गर्‍यौं- बलात्कार किन भनिएन ? यो सहमति हामी मान्दैनौं । यसो भनेपछि प्रहरी हस्तक्षेप भयो ।’

थुनाबाट खाली खुट्टा अस्पताल पुगें- लक्ष्मी मल्ल 

निर्मला पन्तलाई न्याय दिलाउने संघर्षमा सरिक भएकी अर्की जोदाहा महिला हुन्- लक्ष्मी मल्ल । पीडित परिवारसँगै कञ्चनपुरबाट काठमाडौं आएकी लक्ष्मीले आफ्नो संघर्षको कथा यसरी सुनाइन्ः

साउन ११ गते घरअगाडि निर्मलाको लास राखिएको थियो । मानिसहरु ३ बजेतिर मेयरका लागि पर्खेर बसिराखेका थिए । म त्यहाँ पुग्दा तीनजना मान्छे भित्र पठाएका छौं भने ।

रोशनी बम हाम्रो घरमा नियमित आउँथी । छोरीलाई डान्स सिक्न पठाइदे आन्टी भन्थी । मैले हुँदैन रोशनी भनेर हकार्थेँ

प्रहरीले सुरुमा कसैलाई भित्र जान दिएनन् । आन्दोलन गरेर डीएसपीलाई थर्काएपछि हामी भित्र गयौं । मेयरको कोठाको चाबी खोलिएन । मेयर हुनुहुन्न भनेपछि बाहिर आन्दोलन सुरु भयो ।

प्रहरीले सबैलाइ हड्न भने । मलाई पनि हटाउन खोजे । मैले जान्न भनें । त्यसपछि प्रहरीले अश्रुग्यास हान्यो । म हटिनँ । एकजना सरले मिनरल वाटर दिनुभयो । प्रहरीले यसलाई लगेपछि यो आन्दोलन शान्त हुन्छ भनेर साढे ४ बजे मलाई पक्रेर थुने ।

१२ गते बिहानै ८ बजेदेखि फेरि आन्दोलन चर्कियो । निर्मलाका बुबा बेहोस् थिए, स्लाइन पानी चढाइरहेका थिए । त्यसपछि मामा तीर्थराज आए । भीमदत्त वडा नम्बर २ र १८ का वडाध्यक्षलाई हामीले घटनाको जिम्मा लिनुपर्छ भन्यौं, त्यसपछि त्यहाँ झगडा पर्‍यो । तीर्थराजले निर्मलाका बुबा पागल हो भने ।

निर्मलाको लास उठाउन नगरपालिकाको पुरानो ट्याक्टर ल्याइयो । त्यो पनि फोहोर उठाउने ट्याक्टर ।

मामाले लास उठाएर लैजान्छ भने उसको घरमा आगो लगाउन हामी जान्छौं भनेर मैले भनेकै हो । त्यसपछि प्रहरीले हट्न भन्दै माइकिङ गरे । कतिपय साथीहरु भागे, म भागिनँ । फेरि माइकिङ गरे । तितर-वितर भइयो । तेस्रोपालिमा फेरि ट्याक्टर ल्याए । मलाई सईले बन्दुकको कुन्दै कुन्दाले हान्यो । कति हान्छस् हान् भनें । तँ नै भनें । एकछनिमा पत्रकारले भिडियो खिचेपछि महिला प्रहरीले मलाई भित्र लगेर थुने । म आधा घण्टासम्म रोएँ ।

बबिता बम त्यहीँ थिई । एउटा हवल्दारले तपाई बच्चाको माया भए आन्दोलनमा आउनुहुन्नथ्यो भन्यो । फ्यान लग्यो । तर, बबिता बमलाई ‘फुपू पानी खानुहुन्छ ? पैसा नभए म दिउँला’ भने ।

भोलिपल्ट निस्किएँ । त्यहाँबाट खाली खुट्टै अस्पतालमा पुगें ।

निर्मलाकी आमा अर्थात् दूर्गादेवी ।

निर्मलाकी आमा दुर्गादेवी कञ्चनपुरमा चटपटे बेचेर गुजारा गर्दै आएकी सामान्य महिला हुन् । तर, परिस्थितिले उनलाई अहिले संघर्षशील साँच्चैकी ‘दूर्गादेवी’ जस्तै बनाइदिएको छ ।

दूर्गादेवीले घटनाको प्रारम्भिक विवरण यसरी सुनाइन्-

छोरी आउली भनेर बसेँ । कहिल्यै ढिला गर्दिनथी । ६ बजेसम्म नआएपछि खोलाको बाटोमा र रुखहरु छ भनेर साइकल लिएर गएँ । त्यहाँ (बमको घरमा) जाँदा गेट लगाएकै हुनाले मैले बाहिरदेखि बोलाएँ । रोशनी बाहिर आउ, मेरी छोरीलाई पनि बाहिर ल्याऊ । अहिलेसम्म के गरेर बसेको ? रात परेको थाहा छैन ? भनेँ ।
उसले भनी, अन्टी उ त गइसकी । ११ बजे नै आएको हो, २ बजेसम्म बसी । चटपटेको पैसा पनि मैले दिया हुँ । अम्बा लगेर गईँ ।

२ बजे त म घरमै थिएँ । कहाँ गई त ? ल भन । यहीँबाट हराएकी छे । तेरी पनि साथी हो । मलाई नसोधी बोलाइछे भने मैले ।

म नभएको बेलामा यहीँबाट छोरी हराई । तैंले जिम्मा लिनुपर्छ । या त तैंले पनि खोज्न लाग्नुपर्छ भनें । रोशनीलाई बोल्न नदिई अर्को कोठाबाट उसकी दिदीले चर्को स्वरमा भनी- अरे आन्टी के भन्दैछौ ? धम्याउने ? हाम्रा यहाँ कोही छैनन् । आफ्नी छोरी कस्ती छ, विचार नगर्ने । पोइला गई कि कहाँ गई तिम्री छोरी ।
पक्कै पनि उसले कहीँ पठाई कि भन्ने सोचेँ । आउँछे वा खोज्नुपर्छ भनेर म घर फर्किएँ । उ आइन । पकाएर खाने कुरा भएन । बाबुकहाँ गएकी भए पनि आईजान्थी ।

लक्ष्मण भट्ट (छिमेकी)लाई लिएर मोटरसाइकलमा गएँ । उसले बारबार किन आइराख्नुहुन्छ भनेर कराउन थाली ।

घर आएपछि प्रहरीलाई खबर गरेँ । तुरुन्त आउँछौं भन्यो । शायद ८ बजेको होला । बबिताले पोइला गई भनेको हुनाले पक्कै बेच्न लग्यो होला, सीमाना पार गर्न नसकोस् भनेर गड्डा चौकीमा फोन गरेँ । वडामा फोन गरेँ । जिप्रकामा फोन गर्दा दिउँसो गएको मान्छे, यतिबेला खोज्ने हो भनेर उल्टै हकार्‍यो । प्रहरीले सुरुदेखि नै लापरवाही गर्‍यो । फोन गरेर आएनन्, वडा प्रहरीमा लक्ष्मण आफैं गएका थिए । अरु साथीकहाँ पनि खोज्यौं । सबै समाजसहित ७/८ जना राति १२ बजेतिर वडा नम्बर १८ को प्रहरी बिटमा गयौं ।

रोशनी बम हाम्रो घरमा नियमित आउँथी । छोरीलाई डान्स सिक्न पठाइदे आन्टी भन्थी । मैले हुँदैन रोशनी भनेर हकार्थेँ । अर्काको छोरीलाई त कुट्नु भएन, आफ्नै छोरीलाई कुटेँ ।

९ गते साँझ चटपटे उधारो खाएर बोलाएको रहेछ । मैले त न जा त्योसँग भनेर हकारेको थिएँ । उसले पनि उधारो खाएर बोलाएकी रहिछे ।

प्रहरी आइदिएनन् । हामीले सबै साथीको घरमा खोज्दा पनि भेटेपछि सालघारी विटका प्रहरीलाई लगेर घरमा हेर्नुपर्छ भनेर समाजले पनि भन्यो । तर, प्रहरी आइदिएनन् । प्रहरी टोली ड्रेस लगाएर तयार भए पनि सईले जिल्लामा सोध्यो र राति अनुमतिविना जान हुँदैन, भोलि हुन्छ भन्यो ।

हाम्रो आशंका छ, या तिनीहरुको हात थियो वा घटनामा उनीहरुको संलग्नता थियो ।

भोलिपल्ट वडामा गयौं । फर्कने क्रममा बमको घर बाटोमा पथ्र्यो, त्यसैले समाजले गएर हेर्नुस् भन्यो । मैले सबैलाई लिएर गएँ । म बमको घरमा पुग्नासाथ रोशनी कहाँ हिँड्न ठीक्क परेकी रहिछन् ।

मैले भनें, हेर रोशनी । हिजो ११ बजे नै यहाँ आएकी रहिछे । २ बजे गई भने गएकी छैन । रातभर खोजी गर्दा पनि छोरी आइन । म तेरो रीसले होइन, छोरी खोज्न आएको हुँ भने । उनकी दिदीले बारबार किन आउने, हिजै भनिसकेकी छु भनेर जोडले झपारी । प्रहरी पनि थिए, समाजका मान्छे पनि थिएँ ।

मैले प्रहरीलाई भनें, सुन्नुस् । हिजो पनि हेर्न सकिनँ । रात बित्यो मेरी छोरी भेटेकी छैनन् । प्रहरीले हजुर चुप लाग्नु, हाम्रो हो बुझ्ने काम हो भने । प्रहरीले घरभित्र हेर्‍यौं, केही छैन भने ।

रोशनी बमलाई फेरि सोध्न मन लाग्यो । हेर रोशनी, त मेरो घरमा गएको बेला कहिल्यै रिसाइनँ । साँच्ची बताइदे । यो घरमा कुनै केटा आएको थियो ? कुनै केटाबारे तलाई भनेकी छे ? तलाई दोष दिन्नँ भनें ।

उसले नाई आन्टी भनी । आजसम्म स्कुलमा केही सुनेको छैन भनी । यहाँबाट अम्बा लगेर गई भनी । गेटबाट निस्किएर बजारतिर गई कि कताभन्दा थाहा छैन भभनी ।

बुबाकहाँ जाने भन्थी । ४/५ दिन भाषी (जहाँ निर्मलाका बाबु र कान्छी श्रीमती बस्थे) जाने हो भनेकी थिइन् भनी । जब कि उनलाई थाहा थियो कि बाबु इण्डियातिर गएका थिए ।

बिहान साढे ८/९ बजेतिर खोला छेउमा साइकल भेटियो । साइकल भेटियो भने शव पनि त्यतै होला भनेर बविता बमले भनेको हाम्रो छिमेकी रुपा कार्कीले सुनेका रहेछिन् । मुखमा त्यति छिटो त नआउनु पर्ने । मरिसकेको कुरा कसैले भनेको छैन, बबिताले नै पहिला भनेकी हुन् । नभन्दै १० बजेतिर शव भेटियो । एसपी साबहरु पुग्नासाथ महिला प्रहरीले ट्राउजर धोइदिए ।

स्थानीयले ‘शव भेटिएको ठाउँलाई निषेध गर्नुस्, प्रमाणहरु नष्ट होला’ भन्दा इन्स्पेक्टर एकेन्द्र खड्का ‘नेपाल प्रहरीलाई तपाईहरुले सिकाउने’ भन्दै कडि्कए ।

यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?

2%

खुसी

11%

दुःखी

1%

अचम्मित

0%

उत्साहित

86%

आक्रोशित

ट्रेन्डिङ

Advertisment