कविता : अकाल

पुतलीहरु नाचि रहेका थिए

भमराहरु झुली रहेका थिए

माली प्रसन्न थियो

फूलहरु फूलीरहेका थिए ।

ऊ बन्दुक बोक्छ

ऊ कलम बोक्छे

बन्दुक र कलमको प्रेमील जोडी

मायाको चुम्बन गर्दै

आलिङ्गनमा बाँधिन तम्सी रहेछन्

प्रेमका खुट्किला उक्लदै ।

एक जोडा परेवा चुच्चोमा चुच्चो मिलाई बसीरहेछन्

परेवी ओथारिन चाहान्छे

परेवा मौन बस्छ

नपुङसक भएको बहना गर्दै

परेवीको सपना भताभुङ्ग हुन्छ

ऊ झोक्राएर बस्छे ।

तिमी बुढो साँढे जस्तै छौ

कोरलीमात्रै ओगट्ने

तिमी गर्भाधान गराउन सक्दैनौ

तिम्रो नामर्दीपन

छि, मलाई नपस्क

म गोर्की जन्माउन खोजीरहेछु ।

आँसु बगे खोला सरी

नौकामा सवार हुँदै आँसु पुछ्न कोही आएन

तिम्रो रोदनले पग्लदैन मन

मुर्दा मन नहाँसे पछि ।

म प्रफुल्लित छु आज

मसँगग एक जोडा हात छन् आमाले दिएका

धरती खनीखोस्री गर्ने

मसँग एक जोडा खुट्टाहरु पनि त छन्

धरती शयर गर्ने

आमा मलाई आशीर्वाद देऊ

म तिम्रो तुहिएको सपना खोजीरहेछु ।

मान्छेहरु जिन्दगीलाई धिक्कारी रहेछन्

जिन्दगीको अर्थै नबुझेर

म तिनीहरुलाई जिन्दगीको पाठ पढाउने गर्छु

म तिनीहरुलाई जिन्दगीको यात्रा सिकाउने गर्छु

जिन्दगी सुन्दर कविता जस्तै लाग्छ

म कविहरुलाई जिन्दगीको परिभाषा खोज्न भन्छु ।

रोएर कसैलाई मिलेको छैन मुक्ति

पखालेर कसैको पखालिएको छैन पाप

हाँसेर बाँच्न सिकौं

रमाएर नाँच्न सिकौं

जिन्दगी एउटा अभूतपूर्व संयोग हो

मृत्युलाई धकेलेर

जिन्दगी जिउने कसम खाउ

म प्रार्थना गर्छु

हाम्रो काल अकालमा आउने छैन ।

सुन्दरहरैंचा –६, दुलारी, मोरङ