सोमबार, ९ असोज, २०७४
OnlineKhabar.com

मधेसी मोर्चालाई सुझावः गोर्खाल्याण्डको बाटो नरोजियोस्

एक्लिने कि उपलब्धि जोगाउँदै संघर्ष अघि बढाउने ?

विश्वप्रकाश शर्मा

 


मधेसलाई समेट्ने खोज्ने एकथरी र समेट्न नखोज्ने अर्काथरीबीच द्वन्द्व चल्दै आएको थियो । त्यसको निकास समेटिन नचाहने (मधेसी मोर्चा) ले दियो ।

मेरो बुझाइमा अघिल्लो संशोधन भन्दा अहिले सरकारले अघि सारेको संशोधन ठीक छ । किनकि अघिल्लो संशोधनले मधेसलाई सम्बोधन गर्न खोज्दा पहाडलाई चोट पुर्‍याएको थियो । ५ नम्बर प्रदेशमा प्रदर्शनहरु भएका थिए । तर, अहिलेको संशोधनले मधेसलाई सम्बोधन गर्न खोज्दा पहाडलाई चोट नपुर्‍याउने र भोलि निकास खोज्ने गरी आज निकासको टुंगो गरिएको छ । भलै मधेसवादी दलहरुका लागि सीमांकन हेरफेरको सन्दर्भमा हिजोको ठोस थियो भन्न सकिन्छ । तर, समग्रमा भन्दा अहिले उपलब्धिमूलक छ ।

संविधानको धारा २७४ को संशोधनले सीमांकन हेरफेरका लागि प्रदेशसभाको सहमति लिनुपर्ने बाध्यता हटेको छ । र, सीमांकन हेरफेर संघीय आयोगलाई जिम्मा लगाउनु भनेको अघोषितरुपमा ७ प्रदेशको एक ढंगको खारेजी हो । नयाँ शिराबाट सीमांकन गर्ने विन्दु थियो संघीय आयोग । यो विकल्प रोज्दै गर्दा मधेस केन्दि्रत दलहरुको पनि जीत थियो, काठमाडौंको पनि पराजय थिएन । त्यसमाथि अघिल्लो संशोधनमा भएको भाषा, राष्ट्रिय सभामा प्रतिनिधित्व र नागरिकताको विषय हुबहु छँदैछ ।

मधेसमा देखिएका चार प्रवृत्ति

मधेसको मुद्दाको तत्काल हल खोज्नुपर्थ्यो भन्ने मत मधेसी मोर्चामा पनि छ । तर, मुद्दालाई मुद्दाकै रुपमा हल खोज्ने भन्दा पनि यसलाई सेन्टिमेन्टमा बदल्ने र त्यसमा रहिरहने आगोको भुंग्रोमा राजनीतिको दीर्घकालीन रोटी सेक्ने मनोविज्ञान हावी भएको छ

तर, यसलाई अस्वीकार गर्दा के मनोविज्ञानले काम गरेको छ भनेर आ-आफ्नो विश्लेषण छ । म व्यक्तिगत बुझाइ थोपर्न चाहन्न किनकि यसले समस्या सुल्झाउने भन्दा बल्झाउन मद्दत गर्छ । तर, मधेसमा रहेका तीन-चारवटा भिन्नाभिन्नै प्रवृत्तिहरु छन्, त्यसलाई केलाउनु पर्ने अवस्था चाहिँ आयो ।

एकः काठमाडौंले विभेद गरेको छ, हाम्रो आफ्नो सम्मान स्थापित हुनुपर्छ भन्ने आम बुझाइ छ । यो भाव राख्नेहरु मधेसी मोर्चामा मात्र होइन, कांग्रेस र एमालेमा पनि छन् ।

काठमाडौंले सम्बोधन गर्नुपर्छ भन्दा हामीले गर्ने आग्रह पनि त्यही नै हो कि जलेश्वर र बानेश्वरको दुरी घट्नुपर्छ । एउटा नेपाली मधेसी हुँ, पहाडे हुँ भन्ने मानसिकताले हेरिने र हेपिने अवस्थाको अन्त्य हुनुपर्छ र आत्मसम्मान राष्ट्रिय रुपमा स्थापित हुनुपर्छ ।

दुईः मधेसको मुद्दाको तत्काल हल खोज्नुपर्थ्यो भन्ने मत मधेसी मोर्चामा पनि छ । तर, मुद्दालाई मुद्दाकै रुपमा हल खोज्ने भन्दा पनि यसलाई सेन्टिमेन्टमा बदल्ने र त्यसमा रहिरहने आगोको भुंग्रोमा राजनीतिको दिर्घकालीन रोटी सेक्ने मनोविज्ञान हावी भएको छ ।

बेलाबेलामा मैले भन्ने गरेको छु, गोर्खाल्याण्ड आजभन्दा ५० वर्ष अगाडि मुद्दा थियो तर, सही समाधान नहुँदा यसले सेन्टिमेन्टको रुप धारण गर्‍यो । एउटा कालखण्डमा एउटाले नेतृत्व गरे, ३० वर्ष अघि अर्कैले नेतृत्व गरे । एक दशक अगाडि विमल गुरुङहरुले नेतृत्व गरे र गोरखा परिषद् त कहिले हिल काउन्सिलमा पुग्यो । तर, गोर्खाल्याण्ड मुद्दा हल भएन, त्यो सेन्टिमेन्टका रुपमा रहृयो, आज विमल गुरुङले बोकेको छन्, भोलि अर्कैले बोक्छन् ।

त्यस्तै मधेसको मुद्दालाई सम्बोधन गर्ने भन्दा सेन्टिमेन्टमा बदल्ने र त्यो भुंग्रोमा राजनीतिको रोटी सक्ने चाहने प्रवृत्तिको विकास भएको देखिन्छ ।

तेस्रोः मुद्दाले सेन्टिमेन्टको रुप धारणा गरेपछि मधेस र काठमाडौंको सहकार्य हुन नसकोस् र, यसलाई तन्काउँदै लगेर भविश्यमा विखण्डनतिर लैजान सकियोस् भन्ने सीके राउत प्रवृत्ति पनि मधेसमा नै छ ।

चौथोः मधेसको मुद्दा र तनावको उपयोग गरेर काठमाडौंलाई निश्चित दबावमा राख्न चाहने दक्षिणी देश -भारत) को राजधानीको मनोविज्ञान छ ।

हामीले त चाहेका थियौं कि काठमाडौंले विभेद गरेको छ भन्ने मधेसको मनोविज्ञान सम्बोधन होस् । मधेसी राष्ट्रवादी हुन्, पहाडे जत्तिकै देशप्रमी हुन् र हिमाल, पहाड र तराईको अन्तरघुलनबाट जिम्मेवार राष्ट्रवाद बलियो बन्नुपर्छ ।

तर, मधेसी मोर्चाले विभेदलाई आत्मसम्मानमा स्थापित गर्न चाहेन । किनकि यो कुरालाई अहिलेको संशोधनले कहाँ बल पुर्‍याएको छैन ? भाषाको सन्दर्भमा भाषा आयोगको सिफारिसमा मातृ भाषाहरुलाई संविधानको अनुसूचीमा राख्ने भनिएको छ ।

राष्ट्रिय सभा गठनमा प्रत्येक प्रदेशबाट ३ जना र बाँकी जनसंख्याका आधारमा हुने भनिएको छ । यसमा जनसंख्याका आधारमा हुनुपर्छ भन्ने सम्बोधन भएन ? नागरिकताको सन्दर्भमा, नेपाली पुरुषसँग विवाह गर्ने विदेशी महिलाले माइती देशको नागरिकता त्याग्ने प्रक्रिया सुरु गर्नासाथ नेपालको अंगीकृत नागरिकता पाउने भनिएको छ । यसले कहाँ सम्बोधन गरेन ?

झन धारा २७४ को संशोधन, उच्चस्तरी संघीय आयोग गठन र उसले भने बमोजिम निर्वाचक मण्डलबाट स्थानीय जनप्रतिनिधिको मताधिकार हटाउने प्रस्ताव आएको छ । यो भनेको स्थानीय जनप्रतिनिधिको अधिकार खोस्न पनि सरकार तयार भएको छ । प्रतिगामी नै त नभनौं तर, अलोकतान्त्रिक र संघीयताको मूल्य र मान्यतासँग मेल नखाने निर्णय लिन पनि सरकार तयार हुँदा पनि के पुगेन त मधेसी मोर्चालाई ? जसका कारण उसले स्थानीय तहको चुनाव नै विथोल्ने गरी आन्दोलनमा जानुपर्‍यो

प्रमुख तीन दलको द्वन्द्वको विषय नै मधेसी मोर्चालाई विश्वासमा लिने वा नलिने, संविधान संशोधन गर्ने कि नगर्ने भन्नेमा छ । कांग्रेस र माओवादीले जोखिम मोलेरै भए पनि मधेसी मोर्चालाई विश्वासमा लिन चाहेका छन् । तर, मधेसी मोर्चा प्राप्त हुँदै गरेको उपलब्धिलाई रक्षा गर्नेतिर लागेन ।

राज्यले मात्र होइन, मधेस मोर्चाले पनि गुमाउँछ

मधेसी मोर्चाको विरोधका बीच निर्वाचन भयो भने पनि मधेसमा ठूलो धनजनको क्षति हुन सक्ने खतरा छ, जसको दोषको भागेदार मधेसी मोर्चा नै हुन्छ । त्यसपछि मधेसी मोर्चा राज्यबाट त एक्लिन्छ नै, मधेसमा पनि उसको भन्दा ठूलो स्वर वास्तविक अतिवादीहरुको हुन्छ र उनीहरुले आफ्नो स्पेश बनाउँछन् र मोर्चा दोहोरो मारमा पर्छ

ठीक छ, संविधान संशोधन विधेयक मधेसी मोर्चाले भनेको जस्तो हुबहु भएन । तर, उसले सम्वाद नै नगरी जसरी स्थानीय चुनावलाई रोक्न खोजेको छ, यसले उसका लागि दुईखाले राजनीतिक प्रतिकुलता बनेर जान्छ ।

पहिलोः मधेसी मोर्चाकै कारण स्थानीय तहको निर्वाचन रोकियो भने चुनाव लड्न चाहने उनका समर्थक र कार्यकर्ता असन्तुष्ट हुन्छन् । र, उनीहरु अब मधेसी मोर्चाको बाटो हिँडेर संसदीय प्रक्रियामा हाम्रो भविश्य छैन भन्ने निष्कर्षमा पुग्न सक्छन्, जसले मोर्चा स्वयंमलाई कमजोर बनाउँछ ।

दोस्रोः मधेसी मोर्चालाई विश्वासमा नलिई चुनावमा जाँदा ठूलो भूल त भन्दिँन म तर, ठूलो जोखिम मोल्नुपर्ने हुनछ । मलाई के लाग्छ भने अबको एक साता हामीले मधेसी मोर्चालाई पनि समेट्न अन्तिम प्रयत्न गर्नुपर्छ । अन्तिम क्षणमा परास्त हुँदै गरेको राजनीति पनि विजयी हुनसक्छ ।

यदि मोर्चाको असहमतिका बावजुद चुनाव भयो भने राज्यले मात्र गुमाउँदैन, मधेसी मोर्चाले पनि गुमाउँछ । मोर्चा भन्दा अतिवादी शक्ति बलियो भएर आउँछन् ।

मधेसी मोर्चाका दुई विकल्प

अब मधेसी मोर्चासँग दुईवटा विकल्प छन् ।

पहिलो विकल्पः चुनावलाई रोक्ने र अलोकप्रियता व्यहोर्ने वा निर्वाचन हुने दिने र एक्लिँदै जाने । यदि चुनाव भएन भने २० वर्षपछि हुन लागेको, त्यो पनि अधिकारसम्पन्न स्थानीय तहको चुनाव रोकेको सम्पूर्ण अपजसको भारी उसले व्यहोर्नुपर्छ । होइन, उसको विरोधका बीच निर्वाचन भयो भने पनि मधेसमा ठूलो धनजनको क्षति हुन सक्ने खतरा छ, जसको दोषको भागेदार मधेसी मोर्चा नै हुन्छ । त्यसपछि मधेसी मोर्चा राज्यबाट त एक्लिन्छ नै, मधेसमा पनि उसको भन्दा ठूलो स्वर वास्तविक अतिवादीहरुको हुन्छ र उनीहरुले आफ्नो स्पेश बनाउँछन् र मोर्चा दोहोरो मारमा पर्छ ।

दोस्रो विकल्पः तीन चरणमा प्राप्त हुँदै गरेको उपलब्धि जोगाउने र चौथो चरणको उपलब्धि हासिल गर्न चुनावमार्फत संघर्ष अघि बढाउने । तीन चरणको उपलब्धी भन्नेले ०६३ माघ १ मा अन्तरिम संविधान जारी भएपछि मधेस विद्रोहले संघीयता दिलायो, यो पहिलो चरणको उपलब्धी थियो ।

दोस्रो चरण भनेको केपी ओली प्रधानमन्त्री भएर संविधानमा भएको दुईबुँदे संशोधन । र, प्रचण्ड सरकारको नेतृत्वमा हुन लागेको संशोधन तेस्रो चरणको उपलब्धी हो । यसरी तीन चरणको उपलब्धीलाई जोगाउँदै मधेसी मोर्चाले स्थानीय तहको निर्वाचनलाई उपयोग गर्नुपर्छ । चौथो चरणको उपलब्धीका लागि अहिलेको संशोधनले उच्चस्तरीय संघीय आयोग दिनेछ । त्यसैले अहिले आएको संविधान संशोधनले मधेसी मोर्चाका लागि न उपलब्धीको यात्रा रोकिएको छ, न संघर्षको ढोका बन्द हुनेछ । यो भन्दा सुनौलो अबसर मधेसी मोर्चाले पाउनेछैन ।

पेल्नु र भुल्नु भन्दा पर मिल्नुको विकल्प छैन

यदि मधेसी मोर्चाले चुनाव भाँड्नेतिर गयो भने एमाले नै सही सावित हुन्छ भन्ने पनि होइन । यहाँ त के छ एक एपिसोडमा एउटाले गल्ती गर्ने र अर्काे एपिसोडमा अर्कोले गल्ती गर्ने काम भइरहेको छ र, कुल मिलाएर दण्डित देश भइरहेको छ ।

मंसिर १५ मा आएको चारबुँदे संशोधनलाई नेकपा एमालेले हार्दिक ढंगले लिन प्रयत्न गरेको भए शायद मधेसी मोर्चाले पनि मान्थ्यो होला । अथवा एमालेले अहिले पनि केही प्रयत्न गरेको देखिएन ।

जबकि मधेसी मोर्चाले अघिल्लो संशोधनलाई सोचविचार गरेर केही समय लगाएर अस्वीकार गर्‍यो भने अहिले तु अस्वीकार गर्‍यो । यसको अर्थ के हो भन्दा मोर्चाले स्वामित्व लिएन भने हामीलाई सजिलो हुन्छ भनेर एमाले पर्खिएर बस्यो ।

यदि अहिलेको संशोधन प्रस्तावलाई मधेसी मोर्चाले स्वीकार गरिदिएको भए एमालेलाई नैतिक दबाव पथ्र्यो र, उसले चुनाव भाँड्ने कि मधेसी मोर्चाले मानेको संशोधनमा जाने भन्ने एक रोज्नु पर्ने हुन्थ्यो । तर, अहिले एमालेले के भन्न पाएको छ भने केपी ओलीको शब्दमा भन्दा मधेसी मोर्चाले पहिला हात्ती देऊ भन्यो, हात्ती दियो । झोला देउ भन्यो, झोला दियो र, झोलामा हात्ती हालिदेऊ भन्यो । मधेसी मोर्चाले कसैगरी मान्दैन ।

जब हामी मधेसी मोर्चाले जे गरे पनि मान्दैन भन्ने मनोविज्ञान राख्छौं, हामीले कि त पेलेर जानु पर्‍यो कि भुलेर जानुपर्‍यो । हामी दुबै गर्न तयार छैनौं । पेल्नु र भुल्नु भन्दा पर मिल्नुको अर्को विकल्प हामी कसैसँग छैन ।

(शर्मा नेपाली कांग्रेसका नेता हुन्)

२०७४ वैशाख ५ गते १८:१२ मा प्रकाशित (२०७४ वैशाख ६ गते ११:००मा अद्यावधिक गरिएको)

सम्बन्धित शीर्षकहरु

अनलाइनखबर सिधै एपबाट खोल्नुहोस् । एन्ड्रोइडका लागि यहाँ र आइफोनका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । तपाईं हामीसंग फेसबुक, ट्वीटरयुट्युव मार्फत् पनि जोडिन सक्नुहुन्छ ।

मुख्य खबरहरु

३० प्रतिकृयाहरू प्राप्त
  • आकाश शर्मा लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १५:५९

    अति राम्रो सटिक विश्लेषण l यो एक चोटी सबै नेताहरुले पढौं, आ-आफ्नो हठ त्यागौं l देशलाई केन्द्र बिन्दुमा राखौं l २० औं बर्ष पछी हुन लागेको स्थानीय चुनावलाई उपयोग गरौँ l आफ्ना स्थानीय जनतालाई अधिकार सम्पन्न बनाऔं l सबै मिलेर सिमांकन बैज्ञानिक ढंगबाट गर्न सकिन्छ, यसको लागि बन्द र सडक संघर्ष नै उपयुक्त विकल्प होइन भन्ने भावनालाई मनन गरौँ l
    हिमाल,पहाड,मधेश,तराई
    हिमाली, पहाडे, मधेसी
    को छ र यहाँ पराई l

    73
    7
    Share

  • भेषकुमार लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:११

    निदाएकोलाई विउझाउन सकिन्छ । निदाएको नाटक गर्नेलाई सकिदैन । सधै एउटा एउटा समस्या खडा गरिरहने प्रबृत्तिको अन्त्य हुनु पर्छ ।

    72
    6
    Share

  • vicky singh लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:१४

    धेरै फुल बुट्टा न भरि भन्ने हो भने मैले बुझेको मधेशको समस्या भनेको मधेशको श्रोत साधनको ७०% मधेशमा खर्च हुन पर्यो र मधेशका कार्यालयहरुमा हरेक तहमा ६०% मधेशि ले रोजगारि पाउन पर्यो । येति भयो भने सबै समस्याहरु आफै हटेर जन्छ ।

    26
    135
    Share

  • Prakash लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:१४

    अब भुटेरनै सक्नुपर्‍यो ।

    25
    15
    Share

  • AkashMaharjan लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:१७

    Let them enjoy their way..u guys run the country…

    7
    3
    Share

  • Karna लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:२५

    वैवाहिक नागरिकताको संशाेधन प्रस्ताव नेपाल र आदिवासी नेपालीको हितमा छैन । राष्ट्रिय सभामा जनसङ्ख्याको आधारमा प्रतिनिधित्व र स्थानीय जनप्रतिनिधिको अधिकार कटौती समावेशी र लोकतन्त्रमा आधारित छैन । जनअधिकार कटौती गरिनु हुदैन । भाषाकाे प्रस्तावले मातृभाषीलाइ कमजोर गर्ने संभावना भएकाले यो पनि उपयुक्त छैन ।
    बरु संघीय आयोग बनाई अहिलेको प्रदेशमा हेरफेर भए पनि मन्जुर हुने अवस्था सिर्जना गर्नु उपयुक्त हुन्छ । प्रदेशको सङ्ख्या धेरै भएर केही फरक पर्दैन, तराइको मात्रै भुभाग समेटिए पनि केही छैन तर मधेसमा थोरै र ठूला प्रदेश बनाउन हुदैन यसले रणनैतिकरुपमा नेपाललाई विखण्डतिर लैजान्छ । भोजपुरा मिथिला लुम्बिनी थारुहट जस्ता मधेसमा मात्रै पाँच छ प्रदेश बनाउन सकिन्छ ।

    16
    4
    Share

  • नेपाली नेपाली लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:२७

    के पी जीले राष्ट्रवादको नारा फलाकेपनि ब्यबहारले त सत्ताको छटपटीनै ओकले जस्तो लाग्छ।नत्र सत्तापक्ष सँग बार्ता गरेर राष्ट्रिय निकास खोज्नुपरथ्यो । के राष्ट्रिय समस्या सरकारको मात्र टाउको दुखाई हो र ? तेतिका मत पाएर २ नं मा आएको दलको यस्तै हो त पारा..?तीन ओटै दल एकै टेबुलमा बसेर बिना स्वार्थ बार्ता गरुन् न देश र जनतालाई केन्द्रबिन्दुमा राखेर …अनि पनि निकास निस्केन भने सोचौंलानि सबै जना मिलेर….पहिला प्रयत्न त गरौ‌ न नेतनज्यूहरु…..छातिमा देश राखेर सोचौं

    16
    28
    Share

  • Karna लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:३२

    संघीय आयोगबाट प्रदेशको सङ्ख्या र सिमाना गर्ने संशोधन प्रस्ताव बाहेक अरु संशोधनका प्रस्ताव देश र जनताका पक्षमा छैनन् । त्यसैले चुनावमा जोड दिउँ

    22
    4
    Share

  • Ganesh Thapa लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:३४

    Sambidhan Announce Garne din Madhesh ma BLACK OUT garyo,Sambidhan Jalayo aba kun anuhar le Chunab ma jane ani chunab ma jau Pattai Saf hoinchha ani dinkai Patrika ra ONLINE NEWS ma PHOTO Audaina ra antama HALO jotera, Bhaisi Charayar Basnu parne Darle nai ho Chunab ma Bhag naline.

    10
    2
    Share

  • Shrestha, Ktm लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:३६

    मधेसी मोर्चाले पहिला हात्ती देऊ भन्यो, हात्ती दियो । झोला देउ भन्यो, झोला दियो र, झोलामा हात्ती हालिदेऊ भन्यो । मधेसी मोर्चाले कसैगरी मान्दैन yetti kura ali paile dekhi bujhera madhesi janatama jane himmat gareko bhaye desh yo sthitima aaudainathiyo mahashaya, emale lai kamjor parne rajnitik jod ghatau gardai baseu ra ajhai basdai chhau, desh ta timiharu jasta nalayak party ra netako hatma gayepachi aru ke nai expect garna sakinchha ra ? Lampasarbadiharu aba ajhai lampasar para … tatkalko lagi samasya samdhan bhaye bholiko lagi dekhejala bhanne soch jo chha timiharuma …

    22
    4
    Share

  • DIP लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:३९

    vicky singh ji kati mitho kura garnu bhayo …aba malai pani bhandinus ki sambidhanma kaha nira madheslai job ko lagi rokeko xa ?? ani kahanira madheslai bikas garna?? tapai pahila bhannus nepal bharatko simanama wall lagau ra visa system lagu garau haina bhane ahile jasto angikrit nagarikta dharile bastabik hami nepali lai alpamatma parne xa jasko mar hami nepali ra madheska name ma thekka linele ajha dukha dine xan…jay nepal jay nepali…

    16
    2
    Share

  • Raaz लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:४४

    Bhugol xodauna ta terai bau deuba nai lagi pareko xa ni

    8
    0
    Share

  • chirnjivikc लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:५१

    Atinai Istariya lekh,6…… Sabda ra Haraf haru ghat lagda 6an…… Tara, Neta haruko Aa-afno hath ra Jidi le Garda Nepal ra Nepali ko Astito khukuri ko Dhar ma Puryauna lage jasto6…. …….. ……..

    Edi, Desh Banaunu nai6 vane ta… kina Yetra- Yetra Natak Haru Manchan Gare ra , Abodh Ama ra Balak ko…. (Chhati) ma Sangin prahar Garnu Paro……

    0
    1
    Share

  • Chhedi lal लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:५३

    simankan samsya hoin yo ta pahari harule lyaiko problem ho kin ki pach bikash lai pradesh banada thik hun6

    9
    2
    Share

  • Satraj Gurung लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १६:५९

    Ekdam Sahi bishleshon. Nepal ma base pachhi 1. no. ma nepali hu bahnnu paryo. Na Himali, Na pahadi, Na Madeshe. Hami Pahad ma basne lai pahade bhaninda ke hunchha? ke hi pani hundai na. Himal ma basne lai himali bhanda ke hunchha. ke hi panni huuna. aani madesh ma basne nepali lai Madeshe bhanda ke ko aapattti. Jaha base pani hami nepali. Madesh ma political garne hamra neta jyou haru le chunab hunna dinna bhannu chahi suhayena. Madesh ma mahabharat garna khoje madeshi janata le sath deni chhaina. sahi ke ho ra galat aaba neta le haina janata le chhuttaune chha.

    4
    2
    Share

  • gp pudasaini लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १७:०५

    bhane pachhi madhesi morchale bhanejasto sangghiyata karyanoyan upranta matra nepal desh bikasit muluk hunerahechha , fdrofindia jastai fdrofnepal

    1
    0
    Share

  • जित शाह लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १७:१४

    मधेशि मोर्चाका नेताहरुलाई मेरो प्रश्न, सहिद संख्या कति पुर्याउने हो ? अबको आन्दोलनमा कति लाख रेट कायम गर्नुहुन्छ ?

    28
    2
    Share

  • DINESH KUMAR DEV लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १७:१५

    SARKAR RA MADHESI MORCHALE SAHAMATI GARNUPARXA ANAYTHA NEPALI KAHILE PRAGATI GARNE SAKDEN.

    7
    0
    Share

  • Ram Thapa लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १७:३३

    Tarai ka sojha sajha janata lai digbramit pardai aafno byaktigat pad pratistha ra paisa Ko lagi matra Rajniti garne ra Afno Desh bhanda remote control Ko nirdeshan prati lampasar pardai afno Desh ra swabhimana bhanda byaktigat swartha sarbatha thulo thanne prabritti ka malik haru Ko janastar batai mulyankan huna jaruri chha. Annya Rajniti Ko Thekdar haru ra Swotantra Desh Bhakta Nagarik haru Afno Desh jaleko herera kimkartabyabimudha bhyara basne ki Jimmewar Nagarik Ko haisiyat bata hal ko paristhiti janata samaksha puryaune ho ? Yes Ko jawaf ra karyanyon Ko lagi Aam Nagarik Lai Aahwan Gardachhu.
    2046 pachhi Nepali baneka haru le Taraibasi Ko lagi Ke gare ? Matra bhayana, chhaina, Diyana jasta bhram phailayara karodaun pati Bhaneko janatale mulyankan garne bela bhayana ra !

    2
    1
    Share

  • Prakash Rai लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते १९:४७

    गोर्खाल्याण्ड मुद्दा आज भन्दा ५० वर्ष आगिको होइन l सन् १९५० सालमा स्व रतन लाल ब्रामण (माइला बाजे ले) गोर्खा स्थानको मुद्दा भारतको संसदमा उठाएको थियो l मोहद्यलाई बिनम्र पूर्वक जानकारी गराउन चहान्छु कि गोर्खाल्याण्ड मुद्दा सेन्टिमेन्ट होइन, यो त भारत भरि छरीएर बसेका दुइ करोड नेपाली भाषी भारतीयहरुलाई गणतन्त्र भारतको संविधानको धारा 3/A ले प्रधान गरेको अधिकार हो l
    गोर्खाल्याण्ड भनेको “सेन्टिमेन्ट” नभएर सिंगो भारतमा बसो-बासो गर्ने नेपाली भाषी भारतीयहरुको एकल पहिचान हो l
    मोहदय, हजुरलाई अवगत गराउन नै पर्ने बिषय चाहिं के हो भने यो गोर्खाल्याण्ड मुद्दा कुनै एउटा सिंगो मान्छे ले बोकेको छैन l सतहमा हेर्दा यो पबित्र मुद्दालाई कहिले अडि बहादुर, डम्बर सिग, देव प्रकास, रतन लाल, सुबाश वा बिमल ले बोकेको जस्तो देखिएको भान परे पनि, यो मुद्दालाई त समस्त नेपाली भाषी भारतीयहरुले बोकेको छन् l यदि एकल मान्छे ले यो मुद्दा बोकेको भए सन् १९७९ मा कृष्ण क्षेत्रि ले आफ्नो प्राणको बलिदान दिन पर्ने थिएन l यो मुद्दालाई बोकी अगि लगाउनेमा सहिद कृष्णबाट सुरु भएर आजको दिन सम्म हजारौं ले आफ्नो प्राण हाँसी हाँसी उत्सर्ग गरेका छन् l

    3
    0
    Share

  • यादव लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते २०:२९

    भारतमा गोरखा ऊँटको मुखमा जीरा हो नेपालमा त्यस्तो कदापि नसोचियोस् ।

    अझ उत्पीडित उपेक्षित मधेशी र जनजाति गरी दुई तिहाइ पुग्छ ।

    २८ प्रतिशत भन्दा कम उपस्थिति भएको खसआर्यको देशमा कब्जा छ ।

    सबैको साझेदारी आवश्यक छ ।

    कुरो र कुलो जता पनि जान्छ बुझेर बुझ नपचाइयोस् ।

    6
    12
    Share

  • vicky singh लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते २०:४३

    DIP ji, read gari dinu bhayekoma thanks. caste and ethinic kura bhanda ni development & participation nai yeuta yesto equipment ho jasle stability aaucha. Budget kasari implement huncha care garnu bhayo bhane bujhnu huncha. Lumbini jasto place ko development hernu hola.
    Law le k bhancha bhandaina bhanda pani implementation ma kati imandari cha bhanne kura ho. Border Sure wall uthaunu parcha but tyo bhanda pahila TIA lai safe and Secure banauna parcha, desh kai beijjet bha ko cha. ya Angrikrit lai PM/President banna hudaina i agree but Citizenship distribution ma India or foreign ma basera PR/DV liyera jaat kai aadhar ma bansaj banna pani hudaina.
    Hami nepali sabai aba unitize hunai parcha federal system regional huncha yeslai communal banauna hudaina.

    4
    1
    Share

  • jayaram लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ५ गते २१:२२

    अति राम्रो सटिक विश्लेषण

    0
    0
    Share

  • डिल्ली लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ६ गते ३:०६

    लेखक ज्युले माके नेकाले जोखीम मोलेर भए पनी भन्नु भएको छ जोखीम के होला ? यती सम्म गर्दा मोर्चा सहमतीमा आउछ भन्ने के ग्यार्न्टी पहिली गरेको २ बुदे संसोधन मोर्चा सहहमतीमा आउछ भन्ने भनाइ कतिको सफल अनुमान भयो त ? अनी मोर्चा सत्ता पक्ष हो कि बिपक्ष ? सत्ता पक्षमै बिभाद भए प्रतिपक्षलाइ किन दोश ? सबिधान कार्यन्यन गर्न बाँकी रहदै सबिधान जारी गर्दा बनेको १६ बुदे सहमती किन भाँच्नु भो कांग्रेसको तर्फ बाट ? संबिधान कार्यन्यन गराउनेमा सबै भन्दा पहिले दल बिच फाटो ल्याउने काम कांग्रेसले गरेको होकि नाइ ?

    4
    1
    Share

  • sunil kumar yadav लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ६ गते ८:५२

    timi haru ho chal ramrosang madhesi le thaha paisakeka xan . teso pani pahadi le madhesi lai sadan bat ke nai dinxou . goutam lai sahid ghosana garne ani sah lai 6 month paxi sahid ghosna garne . yahi paxxouten chal

    0
    1
    Share

  • dilip ku. panday लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ६ गते ११:१५

    yo sansodhan yadi madhesi hitkolagi ho vane madhedi dallai kina sodhne tapaisanga 2/3 bahumat chha yemale sahit madhesi janata lai jhukyaune khelho yee kuraharu

    0
    0
    Share

  • केके लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ६ गते १४:००

    विश्लेषण तथा लेखकको राय दुबै सटिक छ । नेपाली काग्रेशको नेताले नभई एक स्वतन्त्र राजनीतिक विषलेश्कले लेखे जस्तो लाग्यो ।

    0
    0
    Share

  • Prakash Rai लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ६ गते १७:२४

    यादब जी, हजुर ले भने जस्तै भारतमा गोर्खाहरुको संख्या ऊँटको मुखमा जीरा हो सरह नै हो l तर, हैस्यतको कुरा गर्दा, राष्ट्रको सुरक्षाको कुरा गर्दा गोर्खाहरु अन्य भन्दा अगाडी आउने गरेको छ l भारतीय प्रधान मन्त्रिको मुख्य अंग रक्षक पनि गोर्खा नै हो l हाल Space Image Analysis Unit को director पनि तिनै ऊँटको मुखमा भएको जीरा मध्ये एक हुन् l
    स्वत्रन्त्र भारतको राष्ट्र गानलाई संगीत बद्द गर्ने राम सिङ ठकुरी पनि गोर्खा नै हुन् l भारतको संसद भवन अगाडी महात्मा गान्धीको मुर्ति संगै अर्को सालिग़ दुर्गा मल्ल पनि जिरा नै हो यादब जी l
    मुख्य कुरा भारतको सिमाना जोगाउन तिनै जिराहरुले आफ्नो प्राण हाँसी हाँसी उत्सर्ग गरि दिन्छ न कि छिमेकि देसको सिमानामा बसी आफ्नो देसलाई ढुंगा हान्छ l
    यादव जी, ति ऊँटको मुखमा जीराहरु ले आफ्नो मातृभूमिको सिमानामा आफ्नो रगतले रेखा कोरेको छ, तर छिमेकि राष्ट्र ले दिएको तिन छाक भात खाएर आफ्नी जननी जन्म भुमिलाई नाक बन्दि गरेको छैन l

    4
    0
    Share

  • यादव लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ७ गते २१:१५

    राईजीहरुले सिमानाको रक्षा गरेका थिए रे ।
    नेपालको प्राचीन सिमाना कहाँ थियो अहिले कहाँ पुगेछ ?
    टिष्टा, काँगडा इतिहास भईसक्यो ।
    तत्कालीन ईष्ट इण्डिया कम्पनीसँग गरिएका लाजमर्दा सन्धिहरु वहादुरीका प्रमाण हुन् ?
    भ्रममा नपर्नुस् ।
    सार्वजनिक ठाउँका सुरक्षामा security company का कामदारहरु
    खटिए जसरी विश्वमा सैनिकहरु भाँडामा लिने चलन छ ।
    कथित वहादुरहरु पनि त्यसैको अंश हो ।
    नभए सिमाना रक्षाका लागि गोविन्द गौतमहरु सिमाना रक्षाको लागि मर्नु पर्दैनथ्यो ।
    ३३ प्रतिशतको जनसंख्या मध्येका तपाईंको भूमिका पनि यो भन्दा भिन्न छैन
    नभए पारिवारिको कुरा गर्नुहुन्नथ्यो ।
    सिपाही बनेर होइन प्रधानमन्त्रीमा हिस्सा खोजेर आन्दोलनमा होमिने आँट गर्नुस्
    भात, ढुंगा थाहा हुन्छ ।
    नभए कृत्रिम रुपमा भरिएको बुद्धिले प्रधानमन्त्री भन्दा सिपाहीलाई नै ठूलो देख्छ ।
    आशा छ आफूसँगै गाउँ समाजको जागरणमा लाग्नु हुनेछ ।
    अधिकार प्राप्तिको महायुद्धमा सफलताको अग्रिम शुभकामना ।

    1
    1
    Share

  • Prakash Rai लेख्नुहुन्छ    |   २०७४ वैशाख ८ गते १८:३३

    धन्यबाद यादब जी मेरो कुरा पढेर मेरो भ्रम चिर्न मद्दत गरिदिनु भएकोमा l
    मोहदय, मैले भनेको सिमाना नेपालको होइन भारतको हो l कारगिल, सियाचिन, लोंग्वाला, नेफा आदि सिमानाको कुरा हो l मैले गरेको कुरा पनि नेपालमा भएको नेपालीहरुको होइन l मैले कुरा गरेको त हजुरले भने जस्तै “ऊँटको मुखमा जीराहरुको” हो l
    जहाँ सम्म नेपालको सिमाना छ, पश्चिममा कहाँ सम्म हो भन्न सकिन्दैन, तर पूर्वमा भने टिस्टा नदि पक्कै होइन l “बिरगतिको धोको” ऐतिहासिक लेख अनुसार बिर कालु पाड़ेंले हाँकेको सेना टिस्टा नदि भन्दा पचास कोस पूर्व गेजिंग सम्म पुगेको थिए l यादब मोहदय कृपया आफ्नो राष्ट्रको ऐतिहासिक सिमानामा सजक बन्नुहोस् l
    यादब मोहदय, जहाँ सम्म भाडाको सैनिकको कुरा छ, यसकुरालाई म पक्कै नकार्न सक्दिन l तर, भाडाको सैनिक हुनलाई पनि सायद सहस र इमान्दारिताको खाँचो पर्दो हो, नत्र आज भारतको बिसाल सेनामा अन्य सबै जातजातिको नाममा रेजिमेन्ट हुँदा बिहार रेजिमेन्ट, बंगल रेजिमेन्टहरु पनि हुँदा हुन् नि l यदि म भ्रममा छैन भने आजको दिनमा पनि मानिसमा इमान्दारिता चै हुन पर्छ है l
    गोविन्द गौतम” को आफ्नो भुमि प्रतिको मायाको कुनै मूल्य छैन, तर गरम हावापानीको कारण ले गर्दा धोति लगाउने र कालो बर्न भएका नेपालीहरु ले सीमाको रक्षा गर्दा कतिले जीवन नै बर्बाद हुने गरि कुटाइ खाएको छ, टिलाठेली र देव नारायण यादवहरु भए सम्म अब ईष्ट इण्डिया कम्पनीसँग गरे जस्तै कुनै लाजमर्दा सन्धिहरु गर्ने नेपालको सासकहरुले गर्ने त टाडोको कुरा, सोच्न पनि सक्दैन l

    गोर्खाल्याण्ड आन्दोलन सिपाही र प्रधानमन्त्रि द्वै हुनको लागि हो र “अधिकार प्राप्तिको महायुद्धमा सफलताको अग्रिम शुभकामना” दिनु भएकोमा यादब जीलाई “ऊँटको मुखमा जीराहरु” ले पक्कै धन्यबाद दिने छ l

    यादब महासय, हजुरको प्रतिकृयाको जवाब मैले कुनैपनि जात, धर्म, बर्नआदिको बिरोद वा अपमान गर्नलाई होइन, भारतमा सानो संख्यामा नेपाली भाषी गोर्खाहरुरहे पनि आफ्नो पौरखले आफ्नो अस्तित्व, चिनाहरी बचाएको छ भन्ने जनाव दिन चाहेको मात्र हो l

    0
    0
    Share

यसमा तपाइको मत




फेसबुकबाट तपाईको प्रतिक्रिया

Also you may like this