बुधबार, ३० साउन, २०७५
OnlineKhabar.com
Suzuki

गरिबी घटाउने चिनियाँ अस्त्रः जग्गा सरकारको, घर व्यक्तिको

बेइजिङ घुम्दा देखिएको चिनियाँ समृद्धि

Suzuki
विनोद घिमिरे

चीनको क्वीचो प्रान्तमा पर्ने लुइपान्सी सिटी ।

२१ साउन, काठमाडौं । चिनियाँ नेता देङ सियाओ पिङले भनेका थिए- बिरालो कालो होस् वा सेतो, उसले मुसा मार्न सक्नुपर्छ । मुसा मार्न सक्छ भने उसको रङमाथि बहस गर्नु जरुरी छैन ।

उनको अभिव्यक्तिको आशय विकास र समृद्धिका लागि आवश्यक आर्थिक मुनाफातर्फ थियो, समाजवादको मूल उद्देश्य आर्थिक-सामाजिक परिवर्तन थियो ।

माओले महान क्रान्तिमार्फत् आधुनिक चीनको जग बसाले, सियाओ फिङले आर्थिक विकासमार्फत भिमकाय चीनलाई समृद्धिमा लैजाने सपनाको खेस्रा तयार पारे भने हालका चिनियाँ राष्ट्रपति सी जिन फिङले समृद्धिको सपना साकार पार्दैछन् ।

माओपछिकै सर्वशक्तिमान नेताको दर्जा पाएका सीले समाजवादलाई अझ शक्ति प्रदान गर्नका लागि सी जिन फिङ विचारधारा स्थापित मात्र गराएनन् उनले आफ्नो विचारलाई चीनको संविधानमा लिपिबद्ध पनि गराए । र, पछिल्लो ५ वर्षयता चीनलाई नयाँ युगमा हिँडाइरहेका छन् । त्यसका लागि उनले अहिले मुख्य जोड गरिबी निवारणलाई दिएको आभाष प्रशस्त पाइन्छन् ।

राष्ट्रपति सी नेतृत्वको वर्तमान सरकारले सन् २०२० भित्र गरिबी निवारण गर्ने लक्ष्य लिएको छ । त्यसका लागि चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टी र सो पार्टीबाट सञ्चालित सरकारले आक्रामक कार्यक्रमहरु अघि बढाएको छ ।

तथ्यांक अनुसार चिनियाँ महान क्रान्ति ताका सो मुलुकको गरिबी झण्डै ८० करोड थियो । खुला अर्थनीति अबलम्बन गरेसँगै सन् २०१३ सम्म चीनको गरिबी ७ करोडको हाराहारीमा झरेको त्यहाँका सरकारी अधिकारीहरु बताउँछन् ।

तर, सी नेतृत्वको सरकारको आक्रामक कार्यक्रमकै नतिजा हुनसक्छ हाल चीनमा गरिबीको रेखामुनिको जनसंख्या ३ करोडको हाराहारीमा छ । सो जनसंख्या १ अर्ब ४० करोड जनसंख्या भएको चीनका लागि न्युन भएपनि सिंगो नेपाल वा बेइजिङ महानगरमा बस्ने सम्पूर्ण जनसंख्या बराबरको हो ।

सहकारी

चीनको गरिबी निवारणमा सहकारीले मुख्य योगदान गरेको छ । प्राय सबै गाउँमा सहकारी छन् । सहकारीमा हरेक व्यक्ति सदस्य छन् । चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टीको गाउँ समितिले तोकेको रकम उनीहरुले कोषमा जम्मा गर्छन् । त्यो रकम कुनै निश्चित क्षेत्रमा लगानी गरिन्छ । र, त्यसको प्रतिफल समानुपातिक रुपमा बाँडेर लिन्छन् ।

रोचक त के भने कसैसँग नगद नहुनसक्छ । तर नगद नभएकाहरुले पनि सेयर प्राप्त गर्ने आधार तय गरिएको छ ।

यसको एउटा राम्रो उदाहरण चीनको क्वीचो प्रान्तस्थित न्युजिआवो गाउँमा देख्न सकिन्छ । यहाँ आदिवासी पियु जातिको बसोबास छ । यहाँ तीन हजार ६ सय जनसंख्यामध्ये एक सय परिवार गरिब थिए । उनीहरु धनदौलतमा गरिब भए पनि परम्परागत सँस्कृतिमा धनि । त्यसैले यो गाउँलाई चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टीले सन् २०१४ मा पर्यटकीय गाउँ बनायो र गरिबीको रेखाबाट माथि उठायो ।

परम्परागत पहिरनमा सजिएर पर्यटकहरुलाई स्वागत गर्दै पियु जातिका महिला तथा किशोरीहरु ।

उनीहरु पर्यटकहरुलाई आफ्नो मौलिक परम्परामा आधारित नाचगान देखाउँछन् । उनीहरुसँग पैसा नभएर के भयो र, नाच्ने गाउनेे कला छ । त्यही कला नै सहकारीको शेयर हो । सहकारी संस्थाले उनीहरुलाई पनि शेयर सदस्य बनाएको छ । उनीहरुको काम भनेको पर्यटकहरु गाउँ घुम्न आउँदा आफ्ना परम्परागत नाचगान र मौलिक पहिरनको प्रदर्शनमार्फत स्वागत गर्नु हो ।

उनीहरुले गाउँमा आफ्नै संग्रहालय पनि स्थापना गरेका छन् । संग्रहालयमा पियु जातिको लिपी, पहिरन, दैनिक जीवनमा प्रयोग हुने सामान, कृषि कर्ममा प्रयोग हुने औजारलगायतका सामाग्री अवलोकन गर्न पाइन्छ ।

संग्रहालय अवलोकन गर्दा नेपालका थारु समुदायको झझल्को आउँछ । माटोको चारमुखे ठूलो चूल्हो, काठको हलो, हेंगा (लिँडुल्को), ढकीया, छिटुवा, रंगीचंगी पोशाक आदि संग्रहालयमा छन् । संग्रहालय अवलोकन गरेर प्राप्त हुने शुल्क, परम्परागत नाच देखाए वापत पाउने रकम नै पूँजीको एउटा स्रोत हो ।

पार्टी कमिटीले गाउँमा स्वास्थ्य, शिक्षा, मनोरन्जनात्मक स्थल जस्ता आधारभूत आवश्यकताको निर्माण गरेको छ । त्यसबाहेक सहकारीले पसल र रेष्टुरेन्ट खोलेको छ र स्थानीयले रोजगारी पनि पाएका छन् ।

पर्यटन

चीनका गरिब जनताको जीवनस्तर उकास्न पर्यटन प्रवर्द्धनलाई प्राथमिकतामा राखिएको छ । विकास निर्माणका काम पनि पर्यटक लक्षित छन् ।

नेपालका बिभिन्न जिल्लाहरुमा तातोपानीका कुण्ड भएजस्तै चीनको क्वीचो प्रान्त अन्तर्गत सुइछेङ्ग काउन्टीस्थित बाइचे गाउँमा तातोपानीको मुहान छ ।  त्यसको संरक्षण गर्दै भव्य होटल निर्माण गरिएको छ । मानिसहरु तोकिएको शुल्क तिरेर होटलभित्र स्विमिङ पुल जस्तो देखिने तातोपानीमा स्नान गर्छन् । तातोपानीमा स्नान गर्दा रोगव्याध निको हुने चिनियाँहरुको पनि जनविश्वास रहेछ । त्यसैले स्थानीय मात्रै होइन पर्यटकहरुको लागि पनि यो आकर्षक गन्तव्य बनेको छ । यसको भव्यता हेर्दा लाग्छ कुनै तारे होटल हो ।

होटल वरपर सुन्दर मनोरञ्जन पार्क छ अनि सरकारले नै बनाइदिएको व्यवस्थित बस्ती । कृषियोग्य जमिन पनि छ । यो पूरै क्षेत्र ३० हजार वर्ग मिटरसम्म फैलिएको छ । पार्कमात्र १९ हजार वर्गमिटरमा फैलिएको त्यहाँ खटिएकी एक पथप्रदर्शकले जानकारी दिइन् ।

कसैले पार्कमा, कसैले त्यही तातोपानी व्यावसायिक होटलमा रोजगारी पाएका छन् । कसैले आफ्नै पसल खोलेर व्यापार व्यवसाय गरेका छन् । तातोपानी होटेल, पार्क, बस्तीहरुमा घुमाउनका लागि इलेक्ट्रिक भ्यानको व्यवस्था छ । धेरैजसो भ्यान स्थानीय किशोरीहरुले चलाउँछन् ।

पहाडको फेँदमा अवस्थित यो बाइचे गाउँमा बस्ती बसाउनका लागि सरकारले सुरुमा ४० करोड चिनियाँ युआन खर्च गरेको थियो । पहिले यो क्षेत्रमा बस्ती थिएन । सन् २०१५ मा सरकारले नयाँ बस्ती बसालेको हो । फाट्टफुट्ट रहेका पुराना घरहरु पनि पुनर्निर्माण गरेर सरकारले उनीहरुलाई नै दिएको छ । चिल्ला, फराकिला र सफा सडक, सुन्दर पार्क, एकनासका घरहरु, जताततै हरियालीले सबैको मन लोभ्याउँछ ।

बाइचे गाउँ

गाउँ कमिटीको कार्यालय परिसरभित्र राखिएको शब्दचित्र सहितको साइन बोर्डबाट पहिले र अहिलेको बस्तीबारे विस्तृत जानकारी लिन सकिन्छ । बोर्डमा लेखिए अनुसार यो पर्यटकीय क्षेत्रमा २ अर्ब लगानी गर्ने लक्ष्य छ । सन् २०१८ सम्म १ अर्ब १० करोड लगानी भइसकेको छ ।

स्थानीय कर्मचारी मिस्टर लिउ भन्छन्, ‘पहिले यहाँका युवायुवती काम खोज्दै बाहिर जान्थे । घरमा बुढा बुवाआमा, हजुरबा हजुरआमा मात्रै हुन्थे । उनीहरुले दुःख पाउँथे । पार्टीले गाउँमा लगानी गरिदिएर विकास भएपछि यहीँ रोजगारीको सिर्जना भएको छ । अब युवायुवती काम खोज्न बाहिर जानु पर्दैन । उनीहरु आफ्नै परिवारसँग बसेका छन् ।’

सो गाउँ कमिटीका ९ जना सदस्यहरु मिलेर १० लाख चिनियाँ युआनको लगानीमा एउटा कम्पनी खोलेका थिए र त्यही कम्पनीले पर्यटकीय क्षेत्रमा सरसफाइ गर्ने, रुख रोप्ने, पूर्वाधार निर्माण गर्ने र मर्मतसम्भार गर्ने काम गरेको थियो । यो काममा स्थानीय मानिसहरु नै प्रयोग गरियो र उनीहरुले राम्रो पारिश्रमिक पनि पाए ।

यो कम्पनीमा हाल गाउँको सामूहिक पुँजी ३० लाख चिनियाँ युआन छ जुन जिल्लाकै अग्रणी संस्था हो ।

अहिले पर्यटकीय क्षेत्र बने पनि पुरानो परिचय कृषि पेशा यहाँका जनताले छाडेका छैनन् । यहाँका केही मानिसहरुले अझै पनि माहुरी पालन र चेरी उत्पादन लगायतका काम गर्छन् । करिब १२ हजार जनसंख्या भएको बाइचे गाउँमा सरकारी कार्यक्रमबाट मात्रै १ हजार ४ सय ६३ जना गरिबीको रेखामुनिबाट माथि उठिसकेका छन् ।

मनोरञ्जन पार्कमा कार्यरत ५४ वर्षीय याङ

बाइचे गाउँको मनोरञ्जन पार्कमा कार्यरत धेरै मजदुरहरुमध्ये एक हुन् याङ । ५४ वर्षीय याङ भन्छन्, ‘दैनिक आठ घण्टा काम गर्दा ९० युआन (१४ सयभन्दा बढी नेपाली रुपैयाँ) कमाउँछु । मेरो पाँच जनाको परिवार छ । श्रीमतीलाई आँखाको समस्या छ । यहाँको कमाइ अपुग छ । त्यही भएर मेरो जग्गा एउटा कम्पनीमा शेयरको रुपमा लगानी गरेको छु । छोराछोरीलाई सरकारले पढाइदिएको छ । उपचार पनि सरकारले नै गरिदिन्छ । घर बनाउन पार्टीले १० हजार युआन दियो । पहिलेको तुलनामा मेरो जीवनस्तर धेरै माथि उठेको छ ।’

जग्गा सरकारको, घर व्यक्तिको

क्वीचो प्रान्त अन्तर्गत कुईछेङ काउन्टीको युसे फरेस्ट पार्क पनि मानव निर्मित हो । यहाँ एउटा भब्य होटल छ । होटलको मुख्य गेटभित्र प्रवेश गर्नासाथ चिनियाँ मन्त्रीहरु भुरुङ नचाएर रमाइलो गरेको ठूलो तस्वीर राखिएको छ ।

होटल छेउँछाउँमा रहेका पहाडका हरिया थुम्काहरु हेर्दा नेपालको खप्तड क्षेत्रको झल्को आउँछ । होटल वरपरका बाँसका झ्याङ, छ्वालीले छाएका तथा काष्ठकलाले सजिएका पुराना घर, ढुंगाले छापेको बाटो हेर्दा तनहुँको बन्दीपुर पुगेजस्तै लाग्छ ।

हरेक घरमा केही न केही पसल व्यवसाय छ । कसैले फास्टफुड, कसैले चिनियाँ मौलिक पहिरन त कसैले फट्याङ्ग्राको परिकार बेच्न राखेका छन् ।

त्यो बस्तीलाई छिचोलेर अगाडि बढ्दा हाईपिङ यी जातीको बस्ती छ । परम्परागत पहिरनमा सजिएका किशोरी, बुढाबुढीहरुले समेत पर्यटकहरुको ध्यान तान्छन् । गाउँभन्दा माथि अग्लो स्थानमा हाईपिङ यी जातीको पूर्खाको ठूलो मूर्ति राखिएको छ ।

समाजवादको नमूना ‘छ्याङ्खु यीजा’ गाउँ

त्यो मूर्तिभन्दा तल सुन्दर बस्ती छ । यो समाजवादको नमूना ‘छ्याङ्खु यीजा’ गाउँ हो । यसको अर्थ हो हजारौं बस्न सक्ने यी जाती । गरिबी निवारण कार्यक्रम अन्तरगत यी जातीका ६ हजार परिवारका लागि यहाँ बस्ती बसाइँदैछ । तर, अहिले ६ सय परिवार बस्दै आएका छन् ।

यो एउटा सानो शहर जस्तै छ । यहाँ सुपरमार्केट, साना पसलदेखि शिक्षा, स्वास्थ्य, खानेपानी, खेलकुद, सेवा केन्द्र लगायतका सबै आधारभूत सुविधा छ । यहाँ नजिकै ठूलो हाईवे छ । रेल-वे निर्माणकोे काम पनि चलिरहेको छ । जग्गा सरकारको हुने भएकाले सडक वा कुनै भौतिक संरचनाले ओगट्ने क्षेत्रको मुआब्जा दिनुपर्ने झन्झट छैन ।

यो गाउँ क्वीचो प्रान्तको राजधानी क्वीयाङभन्दा २ सय किलोमिटर टाढा पर्दछ । यहाँ विभिन्न विकट क्षेत्रका गरिब परिवारलाई स्थानान्तरण गरिएको छ । पर्यटकीय क्षेत्रको रुपमा विकास गरिएको यो गाउँका बासिन्दाले आधारभुत शिक्षा निःशुल्क पाउँछन् भने उच्च शिक्षा हासिल गर्नका लागि सरकारले बिना व्याज ऋण दिन्छ । हरेक नागरिकको स्वास्थ्य बीमा गरिएको छ ।

चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टी बिदेश विभागकी सदस्य यु आले दिएको जानकारी अनुसार यो समाजवादी नमूना गाउँमा सरकारले २० करोड युआन लगानी गरेको छ ।

यहाँका वासिन्दालाई सरकारले प्राविधिक तालिम दिएको छ । सिपमुलक तालिम लिएकाहरु आत्मनिर्भर छन् । उनीहरु कम्तिमा मासिक सात हजार युआनसम्म कमाउँछन् ।

सरकारले परिवारको संख्याको हिसाबले घर निर्माण गरिदिएको छ । जग्गा सरकारको स्वामित्वमा हुन्छ तर घर भने व्यक्तिको नाममा । समाजवादको नमूना गाउँको २०१ नम्बर घरमा बस्छिन् काओ सु साङ । उनी पहिले क्लिनरको काम गर्थिन् । अहिले दुई तले घरको धनी बनेकी छन् । बैठक कोठामा चिनियाँ राष्ट्रपति सी जिन फिङसहितका नेताहरुको सामूहिक फोटो झुण्डाएकी उनले त्यसको छेउँमा आफ्नो पुरानो घर र अहिले बस्दै आएको नयाँ घरको फोटो पनि राखेकी छन् ।

उनी भन्छिन्, ‘माथिल्लो तलामा मेरो परिवार छ । भुइँ तलामा पसल छ । श्रीमानले पसल चलाउँछन् । त्यहाँबाट दैनिक ५-६ सय युआन कमाइ हुन्छ । अहिले हामीलाई जीवन जिउन सहज भएको छ ।’

काओ सु साङ

मनग्य लगानी र प्रतिफल

चिनियाँ नयाँ युगको झल्को हरेक गाउँ, गल्ली र शहरी क्षेत्रमा पनि देख्न र अनुभूत गर्न सकिन्छ । लुइझी विशेष क्षेत्रमा यस्तै एउटा सानो याङचिआयो शहर छ । यहाँ पुरानो बसोबास भएको एउटा सुन्दर गाउँ छ । पहिले यहाँ धेरै गरिबी थियो ।

सन् २०१४ मा यहाँ पर्यटकीय गाउँ निर्माण सुरु भयो र सन् २०१५ मै त्यो काम सम्पन्न भयो । यो पर्यटकीय गाउँको आधारभूत संरचना जस्तै बाटो, पुल, पार्क, घरहरु बनाउनका लागि चिनियाँ सरकारले पहिलो चरणमा ८० करोड चिनियाँ युआन लगानी गर्यो । पछि स्थानीय पार्टी कमिटीले निजी कम्पनीलाई भित्रायो । ताइवानको एक कम्पनीले अहिले यहाँ चाउचाउ कम्पनी खोलेको छ । पार्टी कमिटी र गाउँ कमिटीसँग सम्झौता गरेर त्यो उद्योगले काम गर्दै आएको छ ।

चाउचाउ उद्योगलाई आवश्यक पर्ने गहुँ यहाँकै किसानले उत्पादन गर्दछन् । जति धेरै उत्पादन गरे पनि खेर जाँदैन । सबै उद्योगले नै किन्छ । आफ्नो उत्पादन बिक्दैन कि भनेर कुनै किसानले चिन्ता लिनु पर्दैन । मानिसहरु गहुँ बेचेरै पैसा कमाइरहेका छन् । उनीहरुले कम्पनीमा काम पनि पाएका छन् । केहीले आफ्नो जग्गा कम्पनीलाई भाडामा दिएका छन् ।

करिब ६५ वर्ष पुगेका वाङ योङ साङ स्थानीय कवि हुन् । उनी विगत र वर्तमान तुलना गर्दै भन्छन्, ‘यहाँ पहिले नुनको मात्र व्यापार हुन्थ्यो । मानिसहरु सानासाना पसलहरु राखेर बस्थे । अहिले उनीहरु त्यो व्यवसाय छोडेर पर्यटन व्यवसाय रोजेका छन् । पर्यटकीय गाउँ निर्माण भएपछि गाउँको मुहार नै फेरिएको छ । यहाँ दैनिक ३-४ हजार पर्यटकहरु घुम्न आउँछन् । गाडी चलाएर परिवारका सदस्यहरुसहित रात विताउन आउँछन् । यहाँ १० भन्दा बढी होटल र रेष्टुरेन्टहरु छन् ।’

सन् २०१४ अघिसम्म यो गाउँमा ७० घर परिवार गरिब थिए । अहिले त्यो घटेर १० जना परिवारमा सीमित छ । हाल गरिब भनिएकाहरु शारीरिक रुपमा अशक्त र बिरामीहरु हुन् । उनीहरु काम गर्न सक्दैनन् । त्यसैले उनीहरुलाई मद्दत गर्न सरकारले हरेक महिना पैसा दिन्छ ।

यहाँका वृद्धहरु घरमै बसीबसी सानोतिनो काम गर्छन् । केहीले सिन्के चाउचाउ बनाएका छन् । तिनै मध्येका एक जनाले आफ्नो घरको पिँढीमा आफूले बनाएको सिन्के चाउचाउ बेच्न बसेका छन् । गाउँ घुम्न आउने पर्यटकहरु उनका ग्राहक हुन् ।

पहिले चिनियाँ रेड आर्मीमा कार्यरत रहेको बताउने एक वृद्ध । आजभोलि उनले सिन्के चाउचाउ बनाएर बेच्ने गरेका छन् ।

घरमा पसल थापेर बसेका करिब ६० वर्षीय एक वृद्धले भने, ‘यो पसल खोलेपछि हरेक महिना ३ हजार कमाएको छु । केही काम नगरी बस्न मन लाग्दैन । त्यहि भएर चाउचाउ बनाउने काम गर्छु ।’

उनले पहिले आफू चिनियाँ ‘रेड आर्मी’मा कार्यरत भएको पनि बताए ।

पहिले पहिले चिनियाँ सरकारले गरिब घर परिवारलाई पैसा बाँड्थ्यो । पैसा छउन्जेल परिवारमा रमझम, पैसा सकिएपछि फेरि उस्तै गरिब । यो नियतिपछि पैसा बाँड्ने होइन, पैसा कमाउन सिकाउन थालियो । चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीका कार्यकर्ताहरु र सरकारी कर्मचारीहरु सिपमुलक तालिम दिन र प्राविधिक सहयोग गर्न परिचालित छन् ।

जनतासँगै बस र सेवा गर 

धनीले गरिबलाई र सम्पन्न क्षेत्रले विपन्न क्षेत्रलाई सहयोग गर्ने चीन सरकारको अनिवार्य नीति छ । यसअनुसार पार्टीका नेताहरुले गरिब घर परिवारलाई आर्थिक र भौतिक सहयोग गरेका छन् ।

चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीका हरेक सदस्यले तीन जना गरिबको जिम्मा लिनुपर्छ र सहयोग गर्नुपर्छ । हरेक महिना चार पटक स्थानीय पार्टी सदस्यहरुलाई भेटेर उनीहरुको आवश्यकता के हो, दैनिक जीवनमा के कस्ता समस्या आइपरेका छन् भनेर सोधपुछ गर्नुपर्छ । त्यसको रिपोर्ट माथिल्लो कमिटीलाई बुझाउने र माथिबाट आएको सहयोग लक्षित वर्गसम्म पुर्याउने नियम बनाइएको छ । डाक्टर, इन्जिनियर लगायत उच्च वर्गकाले पनि गरिब परिवारको जिम्मा लिएका छन् ।

नेताहरुको सहयोगमा गरिबीको रेखाबाट माथि उठेकी वाईबा

क्वीचो प्रान्तको लाङ्शाओ गाउँका हरेक गरिब घर परिवारमा चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टीका स्थानीय नेताहरुको सहयोग छ । घरको भित्तामा एउटा बोर्ड राखिएको छ । बोर्डमा घरमुलिको फोटोसहित परिवारका सदस्यहरुको नामावली छ । गरिब हुनुको कारण पनि उल्लेख छ । साथै त्यो परिवारलाई सहयोग गरेका नेताहरुको फोटोसहितको सूची छ । त्यसमा कुन-कुन नेताले, कहिले, के-के सहयोग गरे भन्ने कुरा स्पष्ट रुपमा लेखिएको छ ।

नेताहरुको सहयोग पाएर गरिबीको रेखाबाट माथि उठेकी वाईबाले भन्छिन्, ‘मसँग पहिले एककोठे सानो झुप्रो बाहेक केही थिएन । अहिले सरकारले बनाइदिएको तीनतले घर छ । गाउँमा सरसफाइको काम गर्छु, त्यसबाफत मासिक एक हजार युआन पाउँछु । श्रीमानले पनि १-२ हजार कमाउँछन् ।’

उनको घरभित्र सोफा, दराज, टेलिभिजन, राइस कुकुर, इलेक्ट्रिक चुल्हो लगायतका दैनिक जीवन चलाउन आवश्यक पर्ने सबै सामानहरु छन् । तीन तले घरको धनी बने पनि उनले गाउँ टोल सफाइको काम छोडेकी छैनन् ।

उनी गरिब हुनुको कारणमा एक छोरा र दुई छोरीको पढाईमा बढी खर्च लागेकोले भन्ने वाक्यांश घरको भित्तामा राखिएको बोर्डमा उल्लेख गरिएको छ । ‘विश्वविद्यालय तह पढ्नलाई १०-२० हजार युआन चाहिन्छ । त्यसैले हाम्रो समस्या समाधानको लागि सरकारले ६-७ हजार युआन दिएको छ । बिना व्याज ऋण दिएको छ । त्यो ऋण भने उनीहरुले पढेर जागिर खाइसकेपछि तिर्नुपर्छ,’ उनले भनिन् ।

चिनियाँ जनयुद्धमा मारिएका सेनाहरुको संख्याभन्दा बढी संख्यामा भ्रष्टाचारमा संलग्न सेनाका उच्च अधिकारीहरु कारवाहीमा परेका छन् । धेरैजसोलाई मृत्युदण्ड नै दिइएको छ

कडा कानुन र त्यसको कार्यान्वयन

समाजवादको मुख्य चुनौति गरिबी हो । त्यसैले भौतिक पूर्वाधारको विकास मार्फत् गरिबी निवारण गर्नेतर्फ चीन सरकार वास्तवै गम्भीर रुपमा लागेको देखिन्छ । गरिबी निवारण कार्यक्रम सँगसँगै कडा कानुनहरु पनि निर्माण गरेर कार्यान्वयन गरिएको छ । त्यसक्रममा ‘बाघ पनि मार्नुपर्छ, लामखुट्टे पनि मार्नुपर्छ’ भन्ने चिनियाँ उखान अनुसार काम भइरहेको छ । त्यो भनेको के हो भने तल्लो तहका नेता-कार्यकर्तालाई मात्रै कारवाही होइन, उच्चस्तरका नेताहरुलाई पनि कारवाही गरिएको छ । कतिलाई त मृत्युदण्ड नै दिइएको छ ।

मन्त्रीस्तरीय १५९ जना नेताहरु कारवाहीमा परेका छन् । मन्त्रीभन्दा तलका २ हजार ८ सय जना कारवाहीमा परेका छन् ।

सी नेतृत्वमा आउनुभन्दा अगाडिसम्म चीनमा भ्रष्टाचारको अवस्था निकै गम्भीर भएको अधिकारीहरु बताउँछन् । चिनियाँ सेनामा पनि भ्रष्टाचार थियो र छ । अरु देशमा सेनालाई कारवाही गर्ने आँट गरिँदैन । भ्रष्टाचार भएको थाहा हुँदाहुँदै पनि चुप लागेर बस्ने गरिन्छ तर चीनमा सेनाका जनरलहरुसमेत कारवाहीमा परेका छन् । ‘चिनियाँ जनयुद्धमा मारिएका सेनाहरुको संख्याभन्दा बढी संख्यामा भ्रष्टाचारमा संलग्न सेनाका उच्च अधिकारीहरु कारवाहीमा परेका छन् । धेरैजसोलाई मृत्युदण्ड नै दिइएको छ,’ चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टीको विदेश विभाग अन्तर्गत नेपाल, भारत र भुटानलाई हेर्ने युनिटका उपप्रमुख साओ लियाङ भन्छन् ।

उनी अगाडि भन्छन्- चीनलाई विश्वका कुनै देशसँग प्रतिस्पर्धा गर्नुछैन, कसैलाई लिड गर्नुछैन । हामीलाई त केबल चिनियाँ जनतालाई कसरी धनी बनाउने भन्ने चिन्ता छ ।

चीनको विकास, प्रविधि, अनुशासन, समयको पालना र गरिबी निवारणका लागि उनीहरुको लडाइँ हेर्दा लाग्छ चीनले साच्चै नै चमत्कार गरेको छ । त्यो चमत्कार उसले शालिन ढंगले गरेको छ । अब पालो बाहिरी संसारको, जसले त्यो शालिन चमत्कार हेर्नेछ ।

(बेइजिङबाट फर्केर)

२०७५ साउन २१ गते १२:२३ मा प्रकाशित
Grace
Grace

सम्बन्धित शीर्षकहरु

अनलाइनखबर सिधै एपबाट खोल्नुहोस् । एन्ड्रोइडका लागि यहाँ र आइफोनका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । तपाईं हामीसंग फेसबुक, ट्वीटरयुट्युव मार्फत् पनि जोडिन सक्नुहुन्छ ।

मुख्य खबरहरु

१४ प्रतिकृयाहरू प्राप्त
  • मिलन मनुवा दाहाल लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २१ गते १३:२४

    विदेश घुम्ने मात्र होइन, हामीले घुमेर अनुभव गरेका, सिकेका कुराहरु हाम्रो देशको सन्दर्भमा कसरी उपयोगी हुनसक्छन् भनी लेख मार्फत नेपाली पाठक समक्ष प्रस्तुत गर्नु सराह्निय कुरा हो । नेपाली जनतालाई कहिले सिङ्गापुर त कहिले स्वीट्जरल्याण्डको सपना देखाइन्छ । तर चीनको गरिब गाउँको समृद्धितर्फको रुपान्तरण हाम्रो लागि अनुकरणीय छ । विनोदजी, लेखनलाई निरनतरता दिनुहोला……………शुभकामना ।

    43
    0
    Share

  • WAGLE लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २१ गते १३:३३

    Aati uttam lekh lageyo, hamro Nepal ma pani 7 lakh ne k pa ka karyakarta le 3 ghar jimma line ho bhane garibi hatauna kaha nai janu parxa ra 10 barsa ma ta kaya palat nai hunxa, nepali haru ko bani Sarkar bata aayako paisa garib lai dinu bhanda aafnai khalti ma halnu ramro sochaxan bhanai ra garai ma dharai pharak xa nepali kamunist haru ko, tasaile ta yati sano Nepal pachadi pareko

    9
    0
    Share

  • Drj लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २१ गते १३:४०

    चीनिया हरु आफ्ना नेता प्रति अगाध श्रद्धा राख्छन त्यस्को फाइदा के हो भने नेताको निर्देशन त्यहाँ ज्यान दिएर पालना गरिन्छ अनि परिणाम छिटो देखिन्छ | नेता माथी श्रद्धा र विश्वास हुनै पर्दछ, हाँमी कहाँ लोकतन्त्र छ हामी आफै नेता चुनेर पठाउँछौं अनि आफै अविश्वास र गाली गर्छौं यस्ले नेताको गरिमा घटाउँछ र हल्का पारिदिन्छ परिणाम स्वरूप उस्का भिजन निर्देशन हरु राम्ररी कार्यान्वयन हुँदैनन् | नेताहरुमा सुधारको आवश्यक्त छ होला तर हामी आम जनता पनि सुध्रीनु पर्ने पो होकि रचनात्मक आलोचना र समर्थन गरेर? सबै नेता चोर, खत्तम भन्दै जानेहो भने राम्रो परिणाम दिन्न भन्ने हाम्लाइ लाइराछ कता कता…

    19
    2
    Share

  • arunrokaya लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २१ गते १४:२५

    Believe me, It is better to be ruled by a mad lion than by thousands good mice.

    11
    0
    Share

  • Go Cool लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २१ गते १४:३१

    चीनिया बिकासकाे रहस्य भनेकाे अार्थिक अनुशासन, पारदर्शिता र लगनशीलता नै हाे भन्ने बुझियो ।

    15
    0
    Share

  • गाेरख बहादुर विष्ट लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २१ गते १४:३९

    याे लेख राम्राे लाग्याे । अव सच्चा कम्युनिष्ट हुन भने नेपालमा पनि लागु गर्नु पर्छ ।

    16
    0
    Share

  • Nepali लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २१ गते १८:२७

    I don’t know why many of Nepali people do behave like monkey ! when to think about nation ? are they here only for oppose the government? Looks like behavior of then Maoist and recent Nepali congress is almost same.

    3
    2
    Share

  • Ganga लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २२ गते १३:३६

    It is applicable in Nepal, do fast, do hurry to apply such type of idea because there are so many village as like this article in Nepal for tourism promotion.

    2
    0
    Share

  • GOKUL लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २२ गते १५:१२

    amazing story

    2
    0
    Share

  • binita chhetri लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २२ गते १७:०३

    eakdom ramro lageyo,
    keep it up,…..

    1
    0
    Share

  • Purushottam silwal लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २३ गते ०:२६

    wau…Great news…

    1
    0
    Share

  • gauri लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २३ गते १०:४९

    पैसा छउन्जेल परिवारमा रमझम, पैसा सकिएपछि फेरि उस्तै गरिब । यो नियतिपछि पैसा बाँड्ने होइन, पैसा कमाउन सिकाउन थालियो । चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीका कार्यकर्ताहरु र सरकारी कर्मचारीहरु सिपमुलक तालिम दिन र प्राविधिक सहयोग गर्न परिचालित छन् ।
    धनीले गरिबलाई र सम्पन्न क्षेत्रले विपन्न क्षेत्रलाई सहयोग गर्ने चीन सरकारको अनिवार्य नीति छ । यसअनुसार पार्टीका नेताहरुले गरिब घर परिवारलाई आर्थिक र भौतिक सहयोग गरेका छन् ।
    गरिबी निवारण कार्यक्रम सँगसँगै कडा कानुनहरु पनि निर्माण गरेर कार्यान्वयन गरिएको छ । त्यसक्रममा ‘बाघ पनि मार्नुपर्छ, लामखुट्टे पनि मार्नुपर्छ’ भन्ने चिनियाँ उखान अनुसार काम भइरहेको छ । त्यो भनेको के हो भने तल्लो तहका नेता-कार्यकर्तालाई मात्रै कारवाही होइन, उच्चस्तरका नेताहरुलाई पनि कारवाही गरिएको छ ।

    2
    0
    Share

  • gauri लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २३ गते ११:२५

    ‘बाघ पनि मार्नुपर्छ, लामखुट्टे पनि मार्नुपर्छ’ भन्ने चिनियाँ उखान अनुसार काम भइरहेको छ । त्यो भनेको के हो भने तल्लो तहका नेता-कार्यकर्तालाई मात्रै कारवाही होइन, उच्चस्तरका नेताहरुलाई पनि कारवाही गरिएको छ । कतिलाई त मृत्युदण्ड नै दिइएको छ ।

    4
    0
    Share

  • gokarna लेख्नुहुन्छ    |   २०७५ साउन २४ गते १४:४७

    nepalma pani communist ko bahumat ko sarkaar bhayeko belama chiniya communistko bikashko neetilai lagu garda nepallai pani samriddha banauna sakinthyo ki..

    1
    0
    Share

यसमा तपाइको मत




फेसबुकबाट तपाईको प्रतिक्रिया

Also you may like this