जीएलपी-१ औषधिले जीवनका अन्य पक्षमा खासै प्रभाव नपार्ने अध्ययनको निष्कर्ष

ओजेम्पिक जस्ता जीएलपी-१ औषधिहरूले टाइप २ मधुमेहको उपचारमा ठूलो परिवर्तन ल्याएका छन्। यी औषधिहरूले बिरामीलाई ब्लड सुगर नियन्त्रण गर्न र वजन घटाउन मद्दत गर्छन्। अनुसन्धानकर्ताहरूले यी शारीरिक सुधारहरूले मानसिक स्वास्थ्य र रोजगारी जस्ता जीवनका अन्य पक्षमा पनि असर गर्छन् कि गर्दैनन् भनेर अध्ययन गरिरहेका छन्।

युनिभर्सिटी अफ सिकागोका अर्थशास्त्री रोबर्ट केस्टनर र क्विपिङ सिमानले यस विषयमा नयाँ अध्ययन गरेका छन्। उनीहरूले मधुमेह भएका वयस्कहरूमा जीएलपी-१ औषधिको प्रयोगले मानसिक स्वास्थ्य, रोजगारी वा वैवाहिक स्थितिमा खासै ठूलो परिवर्तन नल्याएको पाएका छन्।

केस्टनरले भने, ‘हामीलाई थाहा छ यी औषधिहरूले स्वास्थ्यमा सुधार ल्याउँछन्, र ती फाइदाहरू प्रमाणित गर्ने धेरै अनुसन्धानहरू भएका छन्। तर ती सुधारहरू मानिसहरूको जीवनका अन्य पक्षहरूमा फैलिएका छन् कि छैनन् भन्ने कुराको वास्तवमा परीक्षण भएको थिएन।’

अनुसन्धानकर्ताहरूले सन् २०१२ देखि २०२३ सम्मको मेडिकल एक्स्पेन्डिचर प्यानल सर्भेको डेटा अध्ययन गरेका थिए। उनीहरूले डिप्रेसनका लक्षण, मानसिक तनाव, रोजगारी र वैवाहिक स्थितिको परीक्षण गरेका थिए।

सुरुमा जीएलपी-१ प्रयोगकर्ता र प्रयोग नगर्नेहरूबिच केही भिन्नता देखिएको थियो। तर समयक्रममा एउटै व्यक्तिमा भएका परिवर्तनहरू हेर्दा ती भिन्नताहरू हट्दै गए।

दुई वर्षसम्मको अवधिमा मानिसहरूलाई पछ्याउँदा पनि औषधि प्रयोगले जीवनका अन्य पक्षमा खासै ठूलो परिवर्तन ल्याएको देखिएन। केस्टनरले यो अध्ययनले शारीरिक स्वास्थ्यबाहेक अन्य क्षेत्रमा कुनै प्रभाव नै पार्दैन भन्ने कुरा भने प्रमाणित नगर्ने बताएका छन्।

केस्टनरले भने, ‘हामीले कोही रोजगार वा बेरोजगार भयो कि भएन, उनीहरूले विवाह वा डिभर्स गरे कि गरेनन्, र मानसिक स्वास्थ्यका मानक सूचकहरू मापन गर्यौँ। ती महत्त्वपूर्ण मापनहरू हुन्, तर तिनीहरूले आत्म-सम्मान, सम्बन्धको गुणस्तर, वा अन्य दिनहुँका अनुभवहरूमा हुने परिवर्तनहरूलाई आवश्यक रूपमा समेट्दैनन्।’

अनुसन्धानकर्ताहरूले यो निष्कर्षले जीएलपी-१ औषधिको मेडिकल मूल्यमाथि प्रश्न नउठाउने स्पष्ट पारेका छन्। मधुमेह भएका वयस्कहरूका लागि ब्लड सुगर नियन्त्रण र वजन घट्नु नै यसको मुख्य फाइदा हो।

केस्टनरले भने, ‘यो अझै पनि अनुसन्धानको एकदमै नयाँ क्षेत्र हो। प्रयोग बढ्दै जाँदा, यी व्यापक परिणामहरू बुझ्न बिरामीहरू, चिकित्सकहरू र नीति निर्माताहरू सबैका लागि बढ्दो रूपमा महत्त्वपूर्ण हुनेछ।’