सुगरको रिपोर्टमाथि खैनीको बट्टा

यही बिहीबार ओपीडीमा एक जना बिरामीसँग मिठो संवाद भयो ।

ओहो ! सुगर त बढेको छ नि, के खानुहुन्छ ? चुरोट, सुर्ती केही खानुहुन्छ र ?

मेरो प्रश्न सुन्नासाथ उहाँले सुटुक्क खल्तीबाट खैनीको बट्टा निकाल्नुभयो

मैले सोधेँ– सुर्ती खाने बानी कहिले देखिको हो ?

उहाँ हाँस्दै भन्न थाल्नुभयो– डाक्टरसाहेब, यो त सानैदेखिको बानी हो । सानो छँदा बाबा र काका सधैँ बिहान मर्निङ वाकमा जानुहुन्थ्यो । हामी बच्चाहरू भर्खर उठ्दै गर्दा उहाँहरू घर फर्किसक्नुहुन्थ्यो।

बाबाले खल्तीबाट छर्लङ्ग आवाज आउने गरी खैनीको बट्टा निकाल्नुहुन्थ्यो । त्यो बेला बिजुली खैनीको बट्टा हुन्थ्यो । अनि रजनिकान्तको शैलीमा खुट्टामाथि खुट्टा राखेर मुखमा खैनी हाल्नुहुन्थ्यो र बल्ल चिया पिउनुहुन्थ्यो । मलाई बाबाको त्यो शैली एकदमै मन पर्थ्यो ।

एक दिन मैले सोधेँ– बाबा, त्यो बट्टामा के छ ?

बाबाले हाँस्दै भन्नुभयो– यो त भगवानको प्रसाद हो ।

मैले पनि रमाइलो गर्दै भनेँ– भगवानकै प्रसाद भए मलाई पनि अलिकति दिनुस् न बाबा, परीक्षा आउन लागेको छ।

बाबाले अलिकति खैनी मुखमा राखिदिनुभयो।

त्यही दिनदेखि मैले त्यसलाई भगवानको प्रसाद सम्झेर खान थालेँ । सानो उमेरमा लागेको बानी आजसम्म छुटाउन सकेको छैन।

अहिले थाहा छ– खैनी खानु हुँदैन, स्वास्थ्यलाई हानि गर्छ । श्रीमती र बालबच्चाले पनि छोड्नुपर्छ भनेर सम्झाउँछन् । तर मनबाट त्यो पुरानो सोच हटाउनै गाह्रो भएको छ।

आमिर खानको पिके फिल्मको ‘रङ नम्बर’ परेको कथाजस्तै, डाक्टरसाहेब, मलाई पनि आफ्नै बाबाले ‘रङ नम्बर’ दिनुभएछ ।

उहाँको यो कथा सुनेर ओपीडीमा खुब हाँसियो । संवाद रमाइलो थियो, तर त्यसले एउटा गम्भीर कुरा पनि सम्झायो ।

सानो उमेरमा हामीले ठूलाबाट सिकेका बानी जीवनभरि साथमा रहन सक्छन् । हामीले राम्रो ठानेर सिकेका सबै कुरा स्वास्थ्यका लागि राम्रा नहुन सक्छन् । माया गर्ने अभिभावकले पनि अन्जानमा गलत बानी सिकाउन सक्छन् ।

खैनी, सुर्ती, गुट्खा वा चुरोट– जुनसुकै रूपमा प्रयोग गरे पनि सुर्तीजन्य पदार्थले मुखको क्यान्सरलगायत गम्भीर स्वास्थ्य समस्या निम्त्याउन सक्छ ।

अब भन्नुस् त, तपाईंले पनि कुनै गलत बानीलाई ‘भगवानको प्रसाद’ सम्झेर त अपनाउनुभएको छैन नि ?

हास्दै–हाँस्दै आफ्नो स्वास्थ्य सुधार्ने बाटो रोजौँ।