डरमाथि विजय : पहिलो बन्जीको अविस्मरणीय अनुभव

लाग्थ्यो– म केवल डोरीमा झुण्डिएको व्यक्ति होइन, आफ्नै डरलाई जितेर अघि बढेको एक यात्री हुँ ।

काठमाडौं । सिन्धुपाल्चोक पहिलोपटक कहिले पुगेँ भन्ने ठ्याक्कै सम्झना छैन । तर त्यहाँ पुग्दा विदेशी पर्यटकहरूले बन्जी जम्प गरिरहेको दृश्य भने अझै ताजै छ । त्यतिबेलै मनमा एउटा सानो रहर पलाएको थियो–जीवनमा एक पटक त म पनि बन्जी जम्प गरेर हेर्छु । तर रहर र अवसर सधैं सँगसँगै हुँदैनन् । वर्षौंसम्म त्यो सपना मनमै सीमित रह्यो ।

प्राय: हरेक वर्ष गृह जिल्ला भक्तपुरबाट विभिन्न कामका सिलसिलामा सिन्धुपाल्चोक जाने अवसर मिलिरहन्थ्यो । त्यसक्रममा नेपालका हिमाल, पहाड, नदी, संस्कृति र प्राकृतिक सौन्दर्यले भरिएका अनेक गन्तव्यहरू घुम्ने मौका पनि पाएँ ।

हरेक यात्राले केही न केही सिकायो, केही सम्झना छोड्यो । तर असारको पहिलो साता गरेको यो यात्रा भने जीवनकै फरक र अविस्मरणीय बन्यो । कारण थियो–जीवनमै पहिलो पटक बन्जी जम्प गर्ने अवसर ।

धेरै पटक बन्जी गर्ने योजना बने पनि पूरा हुन सकेको थिएन । साथीहरूका अनुभव सुन्दा र सामाजिक सञ्जालमा बन्जीका रोमाञ्चक भिडियोहरू हेर्दा मन झन् उत्साहित हुन्थ्यो । तर कहिले समय मिलेन, कहिले साथ दिने साथी भेटिएनन्, कहिले आफ्नै मनको डर बाधक बन्यो । यसपटक भने पर्यटन मन्त्रालयका साथीहरूसँग यात्रा गर्ने अवसर मिल्यो । समय, परिस्थिति र इच्छा सबै एकै ठाउँमा जुटेपछि लाग्यो– अब वर्षौँको सपना पूरा हुने दिन आएको छ ।

सिन्धुपाल्चोकस्थित द लास्ट रिसोर्ट पुग्दा नै वातावरणले मन जितिसकेको थियो । वरिपरि उत्साहित अनुहारहरू थिए– कसैको हाँसो, कसैको हौसलाले भरिएको अभिव्यक्ति । त्यो माहोलले ठाउँलाई झन् जीवन्त बनाएको थियो । म पनि उत्तिकै उत्साहित थिएँ । मनमा एउटै अठोट थियो– आज जसरी भए पनि बन्जी गर्छु ।

सुरक्षा प्रक्रिया सुरु भयो । शरीरमा हार्नेस बाँधियो, सेफ्टी बेल्ट कसियो र आवश्यक निर्देशन दिइयो । बाहिरबाट सामान्य देखिने यी प्रक्रिया वास्तवमा कति संवेदनशील र जिम्मेवार रहेछन् भन्ने त्यतिबेला राम्रोसँग बुझ्न सकियो । सबै तयारी पूरा भएपछि म विस्तारै जम्प गर्ने स्थानतर्फ बढेँ ।

तर वास्तविक परीक्षा त त्यहीँबाट सुरु भयो । पुलको किनारमा उभ्याएर तल हेर्न भनिँदा एकाएक मन शून्य भयो । सयौँ फिट तल गहिरो खोँच, बीचमा बगिरहेको नदी र वरिपरिका भीरहरू एकैसाथ आँखा अगाडि देखिए । केही क्षण शरीर नै स्तब्ध जस्तो भयो । मुटुको धड्कन अस्वाभाविक रूपमा बढ्न थाल्यो । खुट्टा हल्का काँपेजस्तो लाग्यो ।

मनमा अनेक प्रश्न उब्जिए– यदि केही भयो भने ?’, ‘के म साँच्चै हाम फाल्न सक्छु ?’, ‘यत्तिका वर्ष बाँचेको जीवनलाई किन यस्तो जोखिममा राख्दैछु ?’

त्यो क्षणमा उत्साहभन्दा डर धेरै शक्तिशाली बन्यो ।

तर त्यही बेला अर्को आवाज पनि मनभित्र गुञ्जियो– जीवनका सबैभन्दा सुन्दर अनुभवहरू डरको अर्को किनारमा भेटिन्छन् ।

मैले आँखा केहीबेर बन्द गरेँ । गहिरो सास फेरें र आफूलाई सम्झाएँ– आज पछि हटेँ भने सायद जीवनभर पछुताउन सक्छु । त्यसपछि एक, दुई, तीन… ।

म हावामा उडिसकेको थिएँ । सुरुका केही सेकेन्ड जीवनकै सबैभन्दा लामो जस्तो लागे । शरीर तीव्र गतिमा तल झर्दै थियो । कानमा हावाको आवाज गुञ्जिरहेको थियो । मनमा डर, उत्साह, रोमाञ्च र स्वतन्त्रताको अनौठो मिश्रण थियो । चिच्याउन मन लागे पनि शब्दहरू हावासँगै हराइरहेका थिए ।

अचानक डोरीले समात्यो । म नदीमाथि हावामा झुण्डिएको थिएँ । त्यही क्षण डर बिस्तारै आनन्दमा रूपान्तरण हुन थाल्यो ।

त्यो अनुभूति शब्दमा व्यक्त गर्न सजिलो छैन । लाग्थ्यो– म केवल डोरीमा झुण्डिएको व्यक्ति होइन, आफ्नै डरलाई जितेर अघि बढेको एक यात्री हुँ । तल गर्जिरहेको नदी, माथि खुला आकाश र बीचमा डोरीमा उँधोमुन्टो लगाएर झुण्डिएको म– जीवनलाई नयाँ दृष्टिले हेरिरहेको ।

त्यो क्षणले एउटा गहिरो पाठ सिकायो– डर जीवनको अन्त्य होइन, नयाँ सम्भावनाको सुरुवात हो । डरलाई सामना गर्न सकिए असम्भव लाग्ने सीमाहरू आफैं भत्किन थाल्छन् ।

त्यस दिनको बन्जी जम्प केवल साहसिक गतिविधि मात्र थिएन । त्यो आफ्नै डरमाथिको विजय थियो, आत्मविश्वासतर्फको फड्को थियो ।

अहिले पनि त्यो पुल, खोँच र नदीमाथि बिताएका ती केही सेकेन्ड सम्झिँदा मन रोमाञ्चित हुन्छ । जीवनमा धेरै यात्रा गरियो, धेरै गन्तव्य पुगियो । तर केही अनुभव यस्ता हुन्छन्, जसले केवल ठाउँ होइन, आफ्नै मनको यात्रा गराउँछन् ।

मेरो लागि पहिलो बन्जी जम्प त्यही थियो– डरबाट साहसतर्फ, संकोचबाट आत्मविश्वासतर्फ र सपनाबाट यथार्थतर्फको अविस्मरणीय फड्को ।